görünmeyen yaralarım oldu yaşarken
utandığım unutmaya çalıştığım
her defasında itilip kakıldığım
görünmeyen yaralarım oldu bazen
hayatın bana öğrettiği acıların izleri
saklandığım karanlığın bana ezberlettiği
görünmeyen yaralarım oldu yaşarken
seni tanımadan önce
yani nefes almıyorken
kâh kana batıran kâh zehirleyen
görünmeyen yaralarım
yavaş yavaş bana alışırken
sen çıktın karşıma aniden
görünmeyen yaralarımı iyileştiren
sen görünen en büyük yaram
herkese gösterdiğim
bedelini ödediğim sevgilim
seni her yerime kazırken
tekrar tekrar ölümümü izledim
sen benim acizliğimin son şahidisin
ve ben artık bir köleyim
sana kurbanlar verirken
peki şimdi
görünen yaralarım
görünmeyenleri yok etti sevgilim
bense onlara âşık kalarak
senin olmaya devam ettim
Can Murat DEMİR








ama pes artık..pes..başlarım sevgiline:)yeter..öldük..
harbi bu ne ya
ait olarak kalmak güzel ,hayatın size sundugu acılar ile saklandıgınız karanlıgınıza süzülen ışık…… Ama artı bu acıların hafiflameside güzel umarım hala süren bi ışıktır ,acı ve yokluk olmadan o süzülen küçük ışıgın anlamlılıgı gizemide çözülmez galiba…………..
çatalı basmış sırtına..gitmiş..çıkarsan kanar,kalsa acıtır..sana da kalan bu diyosan …ben ne bir ışık ne bir gizem göremedim psoc..:)