Gölgesini kaybetmiş bir savaşçı gibiydi sanki.Yorgun,ümitsiz ve bir o kadar da yılgın… Kaybetmişti. Artık geri dönüş yoktu. Aşksız bir şair gibi çaresizdi. Soluksuz kaldığında bu acı daha da baskın hale geliyordu ama denemeliydi. Bu kez canını almalıydı. İlk kesiği şah damarına attı ama ner nedense çırpınan beden onda şehvet uyandırmıştı. Güçte olsa devam etmeliydi, etti de… Son damlasına kadar akıttı kanını. Derin bir nefes çekti sigarasından ve kurbanının son demlerinde şunu haykırdı nikotin esrar kokan diliyle:
“Beni neden aldattın…”
Can Murat DEMİR
