Normalde güzel bir rüya güne iyi başlamamızı sağlar. Herkes için geçerli olan bu durum onun için bir cehennemi andırıyordu. Ya hiç uyumak istemiyordu, ya da hiç uyanmamak üzere uyumak… Bugün hayatın onu yönlendirmesine izin vermeyecekti. Bugün bu ikilemden kurtulacaktı.
Yataktan kalktı, gerçek olmadığını bildiği halde eşinin ıslığını duymayı bekledi. Ama duyduğu ve hissettiği tek şey hiçlikti. Zaten başka türlü olmasını beklemek bir aptallıktı.
Ağır adımlarla mutfağa gitti, kuru bir ekmek bulup gevelemeye başladı. Fazla oyalanmak istemiyordu bir an önce bu işi bitirmek için hızlıca giyindi. Her şey hazırdı. Aynada kendisine baktı. Neredeyse hamile olduğuna kendisi de inanacaktı. Aynadaki yansımasına acı acı gülümsedikten sonra tüm odalara son kez bakınıp evden çıktı.
Hava çok sıcaktı. Korkudan mı havadan mı bilinmez, terledi. Yavaş yavaş üşümeye de başlamıştı. Etrafına baktı, ilk fark ettiği şey çocuğunu okula yetiştirmek için hızlı hızlı yürüyen bir kadına oldu. Her halinden bir iş adamı olduğu belli olan bir adam… Bir elinde siyah çantası, diğerinde telefonu telaşlı telaşlı birisiyle konuşuyordu. Herkes bir yerlere yetişme çabası içindeydi. Bir koşuşturmadır gidiyordu. Şu dünyada herkesin bir amacı vardı. Kendi amacının çevresindeki tüm insanların hayallerini yıkacağını düşünüp bir an pişmanlık duyar gibi oldu. Sonra yanına küçük bir çocuk geldi. Karnına bakıp gülümsedikten sonra gitti. Kendi minik kızı geldi aklına. Şu an cennetten annesine bakıp neler düşünüyordu acaba?
İç sesleri devreye girmişti şimdide. Yoksa o sesler hep orda mıydı? Derinlerden bir ses: “Ne kadar saçma davrandığının farkında mısın?” diye sitem ediyordu. Diğeri ise: “Ailenin başına gelenlerin aynısını onlarda yaşamalı” diyordu. Zorlukla bu iki sesi susturdu. Ilık bir rüzgâr esti. Ciğerlerine dolan bu hava ona cesaret verdi. Artık daha fazla bekleyemezdi. Çünkü bir dakika daha beklese vazgeçeceğini biliyordu. Terden sırılsıklam olan eliyle küçük kırmızı düğmeyi kavradı ve bastı. Hissettiği son şey yine hiçlikti.
Merve
