biçimsiz yokluk güzeldi
varlığı reddeden ruhuma
elbise hep dar geldi
körlüğün odunsu vücuduna
görmek kolay değildi
suratı asık sezgileri
her nefes acı demekti
kendisini unutan adama
yaşamak senden ibaretti
damar damar büyüyen karanlıkta
pıhtılaşan kan kimindi
kılcal aklın son şafağında
ölüm beni çok beğendi
geceyi indirirken kaldırımlara
neşesi sanki bir eziyetti
melankolinin ıslak koynunda
Can Murat DEMİR
