Anlatmalısın!
Hayatı yaşadığını sananlara
Koşturmaktan yaşayamadıklarını bu güzel hayatı
Bir gün en nefret ettiğin şeyin
En çok sevdiğin bir şey olabileceğini

Söylemesin!
Geriye kalanların biriktiğinde neler yapabileceğini
Dokundukça yakan bilinmezliktir aşk…

Kimse bilmesin!
Daha söylemeden yakan kelimeleri

Sende yaşadığımı, nefes aldığımı, kaybolduğumu,
Bilmesin kimseler! Bilmesin sonsuzluğun sen olduğunu!

Sen gitmezsin!
Giderken bir şey söylemediğin halde
Gittiğinde söylenecek o kadar kelime bırakırsın ki gidemezsin
Gelmediğin bir yeri terk ettiğini sanırsın
Sen gidemezsin…
Gözlerim kapanır ve sonra mavi bir ışık yükselir göğün bile üzerinden
İçimde garip bir hüzün bırakırsın
Ayrılık gibi, hüzün gibi, ölüm gibi…

Haldun Yıldız
20.06.11 – 03.49

6 YORUMLAR

  1. gerçekten güzel bir şiir, bir çok şeye temas basmış, şiiri okurken gerçekten yok olduğumu hiç birşeyi bilmenin anlamı olmadığını anladım …

    teşekkür ederim

CEVAP VER

Yorumunuzu yazın
Buraya isim yazın

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.