Kalp her şeyi kaldırmaz, bazı şeyleri ruhunun altına süpürür. İşte sana eşsiz bir hastalık: Aşk. Tek çaresi: Porselen Kalp, bu durumda çok işe yarar. Onu alıp kullanabilir, duygusuz ve gaddar bir bedene kavuşabilirsin. Çünkü “Porselen kalp” te sinir sistemi yoktur, bütün elektriklenmeler, duygulanımlar metal üzerinde gerçekleşir. Bu yüzden acı diner, kaygı... 

Doğa, en estetik kurtuluşun anahtarı, sanatın aynası, insan varoluşunun dingin bir yansımasıdır. Doğa, her şeye rağmen vardır. Size rağmen, sizden harici olarak hep var olacaktır. Oradadır çünkü olan bitene kayıtsızdır. O sizin ne hissettiğinizi ya da insanlığın aptal kaygılarını dikkate almaz. Doğa, en kutsal saflığın habercisidir, içinde bulunduğunuz anlarda bu... 

Paranoya, Yunanca’da aklını kaçırmayla (παράνοια) eşdeğer, şüphenin bilinçaltında sürekli canlı tutulduğu ve tazelendiği hastalığın adı. Ama bana göre paranoya, tecrübelerin ayakta tuttuğu sağlam bir psikolojik durumu ifade ediyor. Sağlamdır, çünkü yolunuza tecrübeler ışık tutar. Her insan tehlikedir, her karanlık belirsizdir, her çığlık ölümü çağırır  

Eylemin Ruhu: Yok etmenin gidişatı kaosa gebe; bunu artık çok iyi biliyoruz. Her eylemin kanla bitmesi ve kanın arttıkça kutsallığını yitirmesi bu yüzden olsa gerek. Soğukluk ve kan birleştiğinde hep böyle olur, en doğal ölümler ardı ardına gelir. Bu vak’anın diğer adı “Kurtuluşun Saflığı“dır. Peki bahsedilen olayın tarihte yaşanan örnekleri var mı?... 

Acının ruhunu vaftiz etmesi için bir rehber ya da kurtuluş yolu… Öz’e ulaşmak, ruhu parçalamaktan geçer. Bu yüzden kaosa tapan müritler yaratmalısın! Yoksa sıradanlığın tuzlu sularında yok olur gidersin. Bu durumda sığ ve bir o kadar da zehirli sularda yüzmeyi göze almalısın. Eğer öz’e ulaşmak istiyorsan benliğinin  

Hakikat, hakiki olanın varoluşudur. M. Heidegger Sanat, yeni bir doğa, yeni bir nesne ve yeni bir insan yaratma gayretinin diğer adıdır. Bu tanımlama sanatın işlevsel yönünü ifade ederken aslında onun bir diğer kaygısını da ön plana çıkarır: Monotonluğu yıkmak… Sanat, farklı renkler, farklı nesneler tasarlarken sıradanlığı yok etmeyi amaçlar. Bunu bir amaç olarak... 

Ruhsuzlar Ordusu yürüyor… İçlerinde hafif ölüm korkusu ve fazlaca boşvermişlik… Etraflarını saran sahte aydınlığa rağmen yürüyorlar yokluğun uzandığı ormanlara. Onlar ki bu dünyanın vazgeçtiği tek ordudur, onlar ki bu hayatın reddettiği tek güruhtur. Ruhsuzlar Ordusu yürüyor… Duasız, hayalsiz bir gökyüzünün esaretinde umarsız tanrının şahitliğinde... 

Bir küfür bir duayı ezerken sen sadece hayatın anlamını düşünürsen yenilirsin. Çünkü hayat, en güzel, en dişi yalandır. Çünkü sessizlik iyi gelir ruhuna, her aldığın yara gibi tazedir ve hayat hala durur başucunda. Uykusuzsan ve yalnızsan yapacak bir şey yoktur. Çoktan ölmüşsündür  

Lucifer… Pür kötülüğün temsilcisidir. Cennetten kovulan meleklerin en asili. Tanrının hizmetinde çalışmaktansa cehennemin efendisi olmayı tercih eden nadir meleklerden biri… Ateşin yakmasını, günahın yoldan çıkarmasını öğütleyen, içgüdülerimizi ejderha kanıyla besleyen Lucifer… O bir insan, o bir üstün insan…  

çığlıklar sarkıyor gökyüzünün karanlık kubbesinde her acı mevsiminde bulutlar ağlıyor aşk can çekişiyor yeryüzü kana doyuyor şefkatli tanrının cümlelerinde yüreği ve elinde kaderiyle bir adam sadece seni seni arıyor… Hayat bulur seni. Hem de hiç farkına varmadan… Ayaklarını yerden keser, nefes alıp verişini anlamlı hale getirir  

Ruha şekil veren sanatçı: Filozof Şair… Doğanın biricik bekçisi: Filozof Şair… Kıyametin peygamberi: Filozof Şair… Yaşanan ve görünen hayatın sığ müziğini duymazdan gelen üstün bir form… Yüksek değerleri iradesinde barındıran bir savaşçı… Karşınızda; Filozof Şair Doğduğu ya da öldüğü bilinemeyen, zamansız bir acının temsilcisi… Depresif... 

Şeytanın çatallı dilinin altında ıslanan gerçekler bana tanrıyı gösterebilir mi? Soruyorum sürünün çobanına, bu kadar fedakarlığa değer mi? Tanrının papatya falından çıkan hayat beni eline geçirdi. Ne emrettiyse aynen yaptım. Şimdilerde sefil bir sürüngenim. Bu süre zarfında her zevki tadarak, tesadüfün bütün nimetlerinden yararlandım. Sonra, içgüdülerimi yeniden... 

Dar kapıdan girin. Çünkü mahva götüren kapı geniş, yol da kolaydır. Ondan girenler pek çoktur. Oysa, yaşama götüren kapı dar, yol da çilelidir. Onu bulanlar azdır. (Luka 13:24) Sessiz ruhlar…  

Hastalığın kulağıma fısıldadıkları: sen tanrısın, tanrı olmalısın! Tanı : Melan-şizofreni; karamsarlıkla gelen derin bir yaratma gayreti… Tedavi : Ruhun bir sanat eserine gebe olması… Ruhun tatmini ve ortaya bir ürün çıkarma…  

Bazen düşünürsün… Uzaklara dalmak tek kurtuluşundur, ruhunu dinlendirmek ve kâbuslara son vermek istersin. Çünkü o anda sen sen değilsindir ve her şey üstüne üstüne gelir. Yabancılık damarlarında dolaşırken sen sadece farkındalığı hissedersin. Sen aslında tanrının kuzusu, hayatın doğurduğu en uslu çocuksundur. Sen bensin! Çünkü şu sıralar beni unuttun, her yanımı... 

Herkesin hayaletleri vardır. Şizofreninin kuytularında kaybolan karanlık bedenler gibi korkusuzca oradan oraya savrulan… Bir gölgenin ardına saklanıp tanrısal bir güzellik edasıyla sizi kuşatıp saran hayaletler…( Kutsal Kitaptan Acı’ya Önsöz)  

Bilmemek en güzeli. Acıyı dindirmek için yola çıktığında, benliğin kayıtsız bir tanrının uğrak yeri olur. Sen artık başkası olursun. Bu yüzden en iyisi biricik olanın içinde erimektir. Senin olan tek şeyin içinde hapsolmaktır. İşte şimdi sen sensin. Ve ne zaman boşluğa düşsen, sadece hayattır ilacın.  

Berbat bir filmin baş aktörü gibiydim. Filmin adı: Hayat… Başrolü almama rağmen, çok sıkıcıydı, sıradandı. Bu saçmalığı üstlenirken beni izleyen gözleri farkediyordum. Her an tetikteydiler. İşim zordu. Hem oynayıp, hem de yorumluyordum. Zaman aleyhime işliyordu. O sırada tanrıyı gördüm; locasından oyunu izleyen tanrıyı… Her zamanki gibi çok rahattı ve... 

Yıkık dökük bir binanın son katında sevişen iki ruh gördüm; elbiseleri yeniydi ve hala nefes alıyorlardı. Tenleri ay ışığında parlıyordu. Kimsesiz ya da düşman gibiydiler. Fantastik bir aşkın son yolcuları… Onlar hep bizimleydi, hayatın arzu kanatlı ruhları… Arayıpta bulamayanların anısına… Bazen seni anlayan bulunur, bazense senin gibi düşünen…... 

Yok olmak varlığın ilk şartıdır. Küllerinden doğan bir hayat gibi kutsaldır. Uzak ve yalnızdır. Sıradanlığın çilesiz koridorlarında bir cellat gibi dolaşır. İşte size ölümün ne kadar yaşam koktuğunun en kanlı kanıtı.