cüceler boylarına bakmadan bize hayatı öğrettiler vicdanı kalplerimize çizip kanımıza girdiler cüceler bizi güçten düşürdüler  

tarih yitirilmiş duyguların müziğidir ve her nefesimizde her var oluşta yok olan bir ruhun içinde gizlenir  

birlikte aklımızı kaybederek hiç olduk karanlığı gözlerinden emiyorum umurunda değil biliyorum müziği saçlarının arasından duyabiliyorum sanki  

birden gelen garip bir sevinçti bu nedenini bilmeden sevmek gibi sanki koşulsuz özgürce düşünmek sonrasını düşünmemek etrafımdakilere bakmadan tanımak hissetmeden dokunmaktı sanki birden gelen garip bir sevinçti bu  

kendi kendine konuşan ve söz verebilen hayvanlar yarattık bense seninle var olan bir tanrıyım ben kabul edilemez olanım sıra dışı vücudumla sana âşık uslanmaz sensizken asık suratlı bir ruh  

bir organ bir kadın ve bir aşk sürekli dönen bir film gibidir kırılan gölgeler kadar aziz hiç tadılmamış bir eziyettir aşk kendini yeniden doğurabilmektir bir organ bir kadın ve bir erkeklik izbe bir sefalete gebedir hayatsa kendini beğenmiş bir izleyicidir amacı sizi güldürürken öldürmektir  

bir ışık saplandı duvara benden kopan ama beni saymayan bir gölge korkumun kaynağı bu kadar mı acaba yokluğum kara bir dua gibi peşimde  

sancılı duvarlarıma yazılan nemli bir beklenti bekliyor beni zamanı gelmiş bir ölü gibi aklımda yutkunduğum gerçekler hiç tadılmamış bir eziyeti müjdeler hayatın değersiz mirasçıları kara kapılarda beni bekler hayatın tüm uzuvlarını kesiyorum ve aşkın içine ölümü yerleştiriyorum  

yanımdayken çırılçıplaksın ölüm gibi gece gibi ateş gibi yanımdayken safsın çünkü seninleyken kimse yok aklımda hiçliği yaşıyorum tenindeyken hiçliğin tadını alıyorum dudaklarından renksiz kokusuz biricik olanın kıymetini anlıyorum yanımdayken benimsin hayatın içinden kaçıp gelen  

kendime vazife çıkararak boşluğa düştüm değersiz kavgasız varlık olmadan olmam gerekeni oldum olmamam gerekeni küçümsedim  

aşkın içine bükülen bir erkeklik organıyım kırlangıç sonbaharlarında kendini kaybetmiş bir adam başıboş ve serseri bir hezimetin içine yuvalanan bir faninin  

bilinçaltımda bir çocuk uyanıyor ve her uyandığında beni kendime düşman ediyor her insan ölmeli ki ben yeniden doğayım diye kulağıma fısıldıyor  

bağışla beni sensizken kendimi çok beğendim bir merdivenin altından geçip uğursuzluğu seçtim bağışla beni sensizken sana gelemedim çünkü bana sadece sen yardım edebilirdin bağışla beni seviyorum her yerime batan acıları sensizliği  

aynaları sevmediğini biliyorum bana bakmaktan iğrendiğini de ben bir aynayım aklındakilerle oynarken kristalize olmuş gözyaşların karşımda öğreniyorum seninle bir aynanın neden bu kadar çirkin olduğunu çünkü sevmediklerin oluyorum  

ve kâğıda bir damla kan düştü bardaktan intiharcasına benim gibiydi tıpkı kanarcasına bir yalana teslim etmekti tüm hayatı yine de tuttum elinden küçük kıyametin yıkık bir çocuk parkı oldum bir anda çocuklarım oynamayı unutalı çok olmuş bir türlü ibret alamadım gözümden kaçan bu aldanışa şimdilerde  

aşk bir savaştır galibini kendi belirleyen bir devrim gibi kanlıdır iki ruhun birbirine meydan okumasıdır aşk bir savaştır yepyeni bir dünya hayaliyle insanı kandıran bir küfürdür bir geriye dönüştür karanlık bir kış gününde inadına yaz mevsimini istemektir nefret ettiğin halde söyleyememektir buna rağmen ateşler içinde yanmaktır  

aşk; mantıksızlıklar silsilesidir ve bunun duygusal haklılaştırılışıdır mum ışığının aldatması sonucu senin kokunu buluyorum duvardaki gölgelerden  

aradaki şiirler hayatın içinden sıyrılan ama ona âşık olan şeyler yükselen ateş karıncalanan avuçlar seni gösterir taşlanan her duvar bileklerindeki izler beni geçmişe götürüyor intiharımı çağırıyorum gece yarısı ekspresi gibi iki kere gördüm elinde balon taşıyan el sallayan cüceyi yalnız bir adam seni istiyor sigarası ateşi ve aşkıyla  

yanlışların ve zevklerin yüzyılına inancın kaynağına ve kötülüğün tohumuna… yas tapınağı acıyanların değil acı çekenlerin tek sığınağı