Yüzüne yansıyan ben değilim,
Aynadaki çocuklar hiç değil.
Sensizliğe koştuğum günlerden biliyorum
Yolların kenarında tahtadan kulübeler vardı
Hepsinde de çocukluğumun birer parçası
-senin parçalarınla birleşmiş,
Senin parçalarına güneş vurmuş

Benimkiler bir köşede kalmış!
Senin gölgen düşmüş üstüme oyuncak arabalarımı uçurumdan aşağı atarken,
Ellerinle bozuyorsun bulutların üstündeki evimi
Sonra kumbaramda biriktirdiğim sevgileri paramparça ediyorsun.
Bilmiyorsun ki onlar senin için!
Saklambaçta belirli sınırlarımız var
Geçmek yok diyoruz onları;
Gözlerimi açtığımda sen çoktan sınırların ötesindesin
Bense hala o sınırlara çarpıp duruyorum!

Neşe Çınar

CEVAP VER

Yorumunuzu yazın
Buraya isim yazın

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.