Gün geçtikçe dökülüyor yapraklarım. Bana çoktan gelmiş bile sonbahar, henüz yazı yaşayamamışken…

Parmaklarımdan ellerime, ellerimden koluma kadar bir titreme geliyor. Bilir misin bu duyguyu bilmem. İlk zamanlar severdim bu duyguyu, ama korkuyorum artık. Bir mavi belirdiğinde gözlerimin içinde, yaşardım aynısını ; sonra öperdim o maviyi. Dolardım parmaklarımı buğday sarısına.

Mevsimlerden yazdı o zamanlar, severdim yazı. Ve sarı yaprak değil çiçek verirdim bol bol. Hatta şarkı bile söylerdim. Şimdi ne kadar istesem de yaz olmasını, başaramıyorum. Çünkü biliyorum ki o titreme geldiğinde parmaklarıma, geriye ne mavi kalmış olacak ne de buğday sarısı. Çünkü ben severim maviyi, severim denizi. Çünkü ben ; biliyorum ki baktığımda o çift maviye onlar benim olmayacak. Ve ben baktığımda o çift maviye ; mevsimlerden sonbahar bile değil, kış olacak. Ve ben üşüyeceğim. Hatta donacağım. Ve sen gözlerimden anlayacaksın üşüdüğümü, çünkü bilirsin soğuk havalarda gözlerim dolar benim. Çünkü bilirsin, seviyorum ben denizi. Çünkü bilirsin, eğer parmaklarım titreyecekse severim kışı bile.

Orçun Ayata

CEVAP VER

Yorumunuzu yazın
Buraya isim yazın

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.