Gece yolculuklarını hiç sevmedim -çocukluğumdan bu yana. Hani bazen arkanda bıraktıklarına, dinlediğin müziğe, ettiğin küfüre bile duygusal yaklaşırsın ya işte öyle. Hele İstanbul’dan uzak kalmayı hiç sevmedim. Denizin daha mavi, güneşin daha sarı, aşkların daha güzel olduğu o mucizevi şehir.

Ellerim, gözlerim, burnum köreliyor duygulara uzaklaştığımda. Duygularım eski şehvetine sahip olmuyor. Gerçi yıllardır midemdeki kelebekleri hissetmediğime bakarsak duygusuz bile olduğumu söyleyebiliriz.

Yine bir yoldayım güneye doğru. Sıcak olduğunu düşündüğümüz aslında sevmediğiniz de buz kesen şehirlerden birine. İçtiğim sigaranın ve bağımlısı olduğum kahvenin bile tadı yokken neden bu yoldayım bilmiyorum. Ellerim uyuştu bir dakika önce, kalbim daha az çalışıyor artık. Hücrelerim greve gidiyorlar. Ya aşık olacağım, ya da öleceğim yaşamdan istifa eden bu kemik çuvalıyla.

Cem Altıner

CEVAP VER

Yorumunuzu yazın
Buraya isim yazın

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.