Foto: Can Murat Demir
Foto: Can Murat Demir

Köprü ve suyun bir adamdaki yansıması nasıldır sizce? Bir köprünün ayaklarına sarılan yosunlar kadar hüzünlü müdür? Ya da suların inadından bıkan sütunlar gibi midir? Yalnızlık ne kadar samimiyse bu cümleler de o kadar içtendir… Bu resim ne kadar gerçekse adam da o kadar yalnızdır…

Her ne kadar bu fotoda bir adam olmasa da unutmayın ki bu resmi çeken bir adamdır. Yalnız ve bir o kadar da derin bir acının içinde yuvarlanan bir adam… Deklanşöre basmak kolaydır her zaman, önemli olan bunları yazabilmekti. Bir fotoğrafın nelere kadir olabileceğini göstermekti… Köprünün nazını çeken sadece ben değildim aslında birileri daha vardı orada; suya yansıyan gölgeler… İrili ufaklı insan figürleri ve ısınan betonun verdiği kızgınlıkla parlayan asfalt….

Her şey yansır hayata her şey… Karanlığın teslim aldığı ve bütün yanlızlığına rağmen direnen o şeyler… Onlar ki hem direnir hem de tutunur köprünün bacaklarına, onlar ki hesapsızca tutunur hayata! Bu fotoğraf sonbaharda çekilmişti ve ondardır ki hala yalnızdır bu köprü ve hala bekler beni… Yani fotoyu çeken adamı, yani fotoğrafı yansıtan acıyı… İşte bu yüzden köprüler önemlidir bir yalnızlık hikayesinde ve işte bu yüzdendir ki her köprü hayata sarılan bir adamdır benim gözümde.

İster sarılın, ister öpüşün ama ne olursa olsun, ne yaparsanız yapın sakın yalnız kalmayın hayatta… Bu yüzden sadece bakın geçin bu fotoya sakın ardınıza bakmayın, bu adam kim olabilir diye… Çünkü her baktığınızda o biraz daha benzeyecek size…

Can Murat Demir

2 YORUMLAR

  1. sence bu fotoğraf “yeter” mi? karamsarlığın dehlizlerini terkettiğinden beri kendine ne kadar da acımasızsın…sence ne yapmalıyız seninle? bence oturup ölmeliyiz ışık dediğin karanlıkta….ya da ona benzer bir intiharda…

CEVAP VER

Yorumunuzu yazın
Buraya isim yazın

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.