Beynim öylesine dolu ve bezgin
Şiirim öyle edepsiz…
Çürümüş cinnetinde özlemler
Kendi içime düşüyorum en çok,
Orada bir yıkım başlıyor
Çatısı çökmüş şüphe oluyorum
Kıpırdayan bütün uzuvlarım ölüyor
Unutuşun başladığı yerde
Ne sen oluyorum artık ,ne ben,
Düşünerek yazıyorum
Hislerim avuçlarımda
Sözcüklerimi hesapsızca diziyorum
Çızırtılar müzikle beraber duyuluyor
Şu içimde ki merhameti bir kez daha kurşuna diziyorum ,

Sevdi Aycıl

Merhaba adım Sevdi Aycıl. İstanbul’da yaşıyorum.Sosyoloji mezunuyum ama turizm sektöründe çalışıyorum. Hayat uçsuz bir arayış ve derinlemesine bulduğumuz uçurumların kendisidir şiir, iç kazılarımdan avuç avuç çıkardığım sözcüklerle bir dil kuruyorum kendimle bu dilin bir adı yok , doğada ve içimizden yansıyanın bundan haberi de yok.Dünyanın bir taşkınıyım sadece, içimin karanlığında yüzen ışıklara dokunmaya çalışıyorum.Hiçlik dünyasında hafifçe yere doğru süzülen kuru bir yaprağım belkide... Nereden gelip nereye gittiğimi sonsuz akan ırmağın gürültüsüne bıraktım. Ne özde bir varlık, ne geçmişte bir öz , şu anın kendisinde varım. Sevgiyle

CEVAP VER

Yorumunuzu yazın
Buraya isim yazın

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.