Neden böyleyim! Nedenini bilen varsa söylesin, buna ihtiyacım var.
Neden böyleyim! İlkleri ben sıralayayım…

En çok bu soru kurcalar zihnimi. Oturup kendimle muhasebeye giriştiğimde bir çok kez bulamadım cevabı… Belki çok iyiydim, belki de tam tersine çok kötüydüm ya da hiçbir şeyden anlamayan asalağın teki… Çoğu zaman hatta birçok kez kabullenemeyiz “Neden böyle” olduğumuzu çünkü sürekli iyiyiz ya da iyimserizdir. Ama çoğu zaman ne kötüyüz ne de kötü düşünceliyizdir. İmkansızdır kendimiz gibi birilerini bulmak. Çünkü bu hayata tek başımıza geldik ve yine günün birinde tek başımıza gideceğiz buralardan. Kim üzülecek? Böyle olmamı sağlayan insanlar mı, çok sevdiğimiz oyuncağımız mı, en yakınlarımız mı? Nereden bileyim ben? “Neden böyle” olduğumu bile bilmiyorum. Zordur savaşmak, hayata tutunmak… Ben bunu birçok kez başaramadım. Siz bunu başaranlardansanız “Neden böyle” olduğunuzu da biliyorsunuzdur. Birileri de bana gösterse “Neden böyle” olduğumu.

Haykırmak istiyorum, çığlık atarmışçasına. Ama her şeyle aynı anda yüzleşeceğimden korkuyorum…

Korkuyorum çünkü yaşanmışlıkların ardındaki çıkarları görmekten korkuyorum. Susuyorum… Susmak en iyi çözüm gibi geliyor ama o zamanda bir köle gibi hissediyorum. Sanki kamçılayan kamçılayana… Hatta dilim “Ah deli kız yine mi susuyorsun!” diye öne atlamak istiyor ama onu da durduruyorum bana kötülük yapacakmışçasına. İşte! Son cümlede “Neden böyle” olduğumu buldum. “Ah deli kız…” sanırım anahtar cümle bu. Deliliğe vuruyorum birçok kez. Gerçeklerden kaçmak için en kuvvetli zırhım “Delilik”. O beni bırakmadığı sürece tek başıma gitmeyeceğim bu hayattan. O da giderse nasıl bulurum “Neden böyle” olduğumun cevabını.

Ezberimi bozmadım bu hayatta. Biliyorum yaşananların neler, yaşatanların kimler olduğunu. Ama yine dilim bu soruya gidiyor… “Neden böyleyim?”

Sezen Aksu

CEVAP VER

Yorumunuzu yazın
Buraya isim yazın

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.