Gülüyorum, sadece gülüyorum. Neye ya da kime güldüğümü bilmeden gülüyorum. Mutluyum, kahkaha atacakmışım gibi geliyor ama bir bakmışım ağlıyorum. Düşünüyorum, gülmekle ağlamak kardeşti diye geliyor aklıma.
Arkama bakıyorum, hiç bir şey hatırlamıyorum, hatırlasam da biri bir tokat atıveriyor hepsini unutuyorum.

Anlamaya çalışıyorum, herkese tek tek soruyorum “Benden ne istiyorsunuz?” ama kimse cevap vermeyip, basıyor kahkahayı.

Anlayamıyorum, kendime sorular soruyorum, boğulacağım ama yine anlamıyorum. “Neden insanlar bu kadar çıkarcı!” Kafamı duvarlara vursam da anlamıyorum. Ah kafam! diyorum: “Neden herkese güvendim?” sorunun cevabını ne ben biliyorum ne de bir başkası.

Çıkmazdayım, imdat desem kimse dönüp bakmayacak bile. Çaresizim, yardım dilesem kimse duymayacak bile. Ağlıyorum geçen zamanıma, verilen değerlere, yaşanmışlıklara… Hakeden birisi var mı diye düşünüyorum, hak etmek neydi onu unutuyorum.

Peki ya ben bir şey hak edebildim mi şu ana kadar ? Bunu ben bile bilmiyorum. En yakınım aynada görünen “Çaresiz ucube kız!” O bile bakmıyor artık bana. Beni ne zaman görse çığlık atacakmış gibi. Sessizlik istiyorum “Ucube kız!” bağırma diyorum ama anlamıyor. Sessiz olmak için kaçıyorum ondan, bir daha dönüp bakmayacağım ne sana ne başkasına. Zamansız bir çığlık duymayacağım artık senden. Aramızdaki bağı kopardım; kırdım aynaları rahat olabilirsin artık. “Ucube kız!” Ne seni göreceğim ne de bir başkasını. Ben sessizliğimde boğulacağım belki de. Ama o benim canımı sıkmayacak, acıtmayacak.

Sessizliğim sadece benimle mutlu, onun yanında bir başkasına yer yok. Sadece ben olacağım onun yanında.

Sessizliğim… O da beni bırakıp giderse ne yapacağım?

Sezen Aksu

2 YORUMLAR

CEVAP VER

Yorumunuzu yazın
Buraya isim yazın

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.