Sahil boyu uzun bir yol
Hemen kenarda bir bank
Oturan ben

Usulca kalkıyorum

Dik bakışlarım etrafta
Yola bakıyorum
Kararsızlık

Belki de en çok bu söz yoluma taş koymuştu da
Yalnızlık ona eşlik etmişti

Göz ucuyla geriye bakıyorum
Belki de yoklama
Arkamda onlarca el
Kıyamıyorum anılara
Dönüp sarıyorum öpüp kokluyorum
Gözüm hala yolda
Ayaklarım olduğum yerde

Oysa kırlara yol alsa adımlarım
Düşle gerçeğin ince çizgisinde
Bir martı konsa
Bir içimlik su alsa koynumdan
Eksilenleri doldursa
Bir dere kenarında bir tutam ot yolsam
Dikenlerine dolaşmadan
Esen rüzgârla savrulsam
Bıraksam ıslak bakışlı
Kuş cıvıltılı sesimi
Dağ yamaçlarına

Umursamıyorum aslında
Yengilerimi yenilgilerimi
Üzülmüyorum da
Dünü çoktan koydum heybeme
Kurutulmuş çiçek kokusunda anımsattıkları
Her birini dizdim iplere

Tespih oldu kelimeler çekiyorum

Ya sevgi

Sonra doğruluyorum
Adımlıyorum önümde duran boşluğa
Korkma diyorum
Durmaktan iyidir yürümek

Durmaktan
İyidir
Yürümek

Tekrarlıyorum

Boynumda küllerden kolye
Kolumda gölge

Yalnızım

Sevgim kadar yalnızım
Eksildim de biraz

Ama
Yol var önümde
Olanca görkemi ile

Yürümeliyim
Yürümeliyim

Ferdi Akbaş

CEVAP VER

Yorumunuzu yazın
Buraya isim yazın

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.