Dil felsefesi bağlamında metafor, bir nesneyi veya kavramı, ona ait olmayan bir isimle anarak düşüncenin sınırlarını genişletme eylemidir. Aristoteles’ten bu yana "başka bir yere...
Sesler duyarsınız... Düzenbaz gecenin oynak fahişeliğinde. Bir merminin ne kadar öldürebileceğini gösteren sesler... Kan alfabesiyle teninize ölümü kazırlar. Sesler... Kesik bir başın son hareketi...
Felsefe, radarı açık bir sezgi makinesini öngörür. Bu makine bazen insan bazense ruhlardan ibarettir. Kavramlarla boğuşan hem ruh hem de insanlardır. Aydınlık gibi görünse de ayak...
