haneler
yalnız, sessiz unutulmuş.
haneler,
adı bilinen sokaklarda yok olmuş.
suçluyu bulmak suç sayılırken
doğrularınca acılar doğurmuş
yılların, yolların sancağı
gönül kapılarında anlamsız kalmış.
aşlar pişerken aşkın açlığında
lokma lokma doyan beden
bir anda...
Bu metin, ışık metaforu üzerinden kalp ve akıl arasındaki epistemolojik ayrımı tartışmakta ve algının hem duygusal hem de rasyonel düzlemde nasıl farklı biçimlerde yapılandığını...
