Felsefi mektuplar, bazen binlerce sayfalık kitapların anlatamadığı hakikatleri birkaç satırda özetleme gücüne sahiptir. Can Murat Demir’in “Azizim Aslı” hitabıyla başlayan bu kısa mektubu, hayal kurmanın sadece zihinsel bir oyun değil, varoluşsal bir gereklilik olduğunu savunuyor. Yazarın perspektifinde hayaller; bıkkınlık ve acının ruhu kuşattığı anlarda beliren “tek dost” ve yaratıcılığın en saf kaynağıdır. Bu yazıda, hayallerin dünyasal zamanın dışındaki konumunu ve sıradanlıktan kurtulmanın estetik yolculuğunu keşfedeceğiz.
Sevgili Azizim Aslı,
Hayallerimiz gerçektir, bunu unutma. Buna rüyalarımızı dahil edebiliriz. Ancak hayaller, ne bilgi birikimi, ne de kelime dağarcığıyla alakalı değillerdir. Ancak hayallerin hayata geçmesi, ya da görünür kılınması için yaratıcılığa ve azme ihtiyaç vardır. Bu yüzden hayalleri herhangi bir dünyasal zaman dilimine bağlamak yanlış olur. Hayal kurmak, dünyanın sıradanlığından ve köhnemişliğinden bir süreliğine ayrılmayı simgeler. Bıkkınlık ve acı ruha eşlik ederken senin sarılacağın tek dostun hayallerindir. Sıradanlıktan kurtulmak isteyen ruhlar her daim böyle yapmışlardır, bu ayrıksılık yaratıcılıkla birleşince sanat, şiir ve edebiyat hemen akabinde çıkagelmiştir.
Şimdilik bu kadar…
Kendine iyi davranır mısın?
Can Murat Demir
Sıradanlıktan kurtulmak isteyen ruhlar için hayal, bir kaçıştan ziyade bir inşadır. Bu inşa süreci; bıkkınlık ve acıyla beslenirken, yaratıcılıkla birleştiği noktada sanat, şiir ve edebiyatı doğurur. Can Murat Demir’in bu zarif hatırlatması, hayalleri görünür kılmanın azim ve yaratıcılık gerektiren bir sanat dalı olduğunu fısıldar.
