Aylak figürü, modern yaşamın hızına karşı direnemeyen ya da bilinçli olarak dışına çıkan bir varoluş biçimi olarak belirir. Bu metin, aylaklık hâlini yalnızlık, yabancılaşma ve sokak deneyimi üzerinden ele alarak bireyin şehir içindeki konumunu şiirsel bir dille tartışmaktadır. Aylaklık burada bir eksiklik değil, varoluşun kendi içine kapanan özgül bir ritmi olarak okunmaktadır.
aylak
elleri cebinde yürür
aklında sürekli tüten bir izmarit yalnızlığı
o sadece kendisini düşünür
aylak işte
diline eski bir melodiyi dolar
tek yoldaşıdır
esmer kaldırımlar
aylak
gezinir hayatın terasında
hoyratça saldırır
kendisi gibi olmayanlara
aylak işte
tek derdi yaşamaktır
nefes alıp vermek için
ekmek ve sigara tek sırdaşıdır
aylak
sokakları arşınlayan tek adamdır
yırtık gömleğine benzer hayalleri
bu yüzden aşıktır gökyüzüne
aylak işte
ne yapsa yeridir
kimseye güvenmeyen sokak lambaları
onun tek mabedidir
aylak
umutsuzluğun bir bedendeki en güzel halidir
ve bunu bilir bunu söyler
her keresinde
acısını böyle dindirir
aylak işte
o hayatın sıradan bir tekrarıdır
hastalığını yalnızca kendisi bilir
Can Murat Demir
Bu metin “aylak” figürü üzerinden modern öznenin hem sosyolojik hem de varoluşsal bir çözülüşünü kurmaktadır. Aylak, burada yalnızca toplumsal işlevden düşmüş bir beden değil, aynı zamanda anlam üretim mekanizmalarının dışına itilmiş bir bilinç formu olarak belirir.
