Kasım’dım…

Kafiyemi Bozdun Katilim Oldun, Mine Saka’nın satırlarında aşkın en asil ve fedakâr hallerinden (şiir olmak, gökyüzü olmak, yer olmak), ihanetin getirdiği o karanlık ve yıkıcı intikam arzusuna geçişi sahneliyor. Kadın, adamın her kusurunu örtmeye, başkasının açtığı yaralara tuz basılmasına şahit olmaya katlanmıştır; ta ki o mukaddes sınır aşılana kadar. Adam, “başka bir kadının” siyah saçlarında, terinde ve yatağında kaybolduğunda, kadının içindeki sevgi saf bir bedduaya evrilir: “Cehennemin dibinde gibi, en büyük günahkar gibi, YAN.” Ve finaldeki o zehirli, kibirli dokunuş acıyı özetler; ihanetin izi ne kadar derine kazınırsa kazınsın, kadın o kirli sahneyi temizleyecek kadar yukarıdadır.

Şiir oldum sana, milyon tane dizeyi yan yana getirdim
Tuttun kafiye mi bozdun, katilim oldun.
Gökyüzü oldum sana, güzel güneş açtım
Ağladın, yağmurları getirdin, katilim oldun.
Yer oldum sana, aşk dolu kucak açtım
Yol oldun gittin, katilim oldun.

Şair oldun bana, çok sevdim
Kafiyeleri toparlamaya çalıştın; ben kayboldum.
Acı oldun bana, çabaladım, yine sevdim
Başkalarının acılarıyla geldin; şahit oldum.
Yara oldun bana, kanadıkça sevdim
Aşığın tuz oldu, elleriniz birleşince yenildim.

Gökkuşağıydım, siyah oldum.
Kasım’dım.
Hazıranda kaldın.
Onun siyah saçlarında ,
Belki bel çukurunda,
Ya da inleyen ses tonunda,
Ona değer terlemiş vücudunda ,
Cehennemin dibinde gibi,
En büyük günahkar gibi,
YAN.

Ben gelip kasıklarından kırmızı rujunu silerim.

Mine Saka