Modern insanın yalnızlığı, toplumsal çürüme ve varoluşsal yabancılaşma, çağdaş şiirin en yoğun temaları arasında yer almaktadır. Özellikle karanlık şiir estetiği içerisinde şekillenen metinler; şehir yaşamının ruhsuzluğu, bireyin kimlik kaybı ve toplumsal çözülme gibi meseleleri sert imgeler ve metaforik bir dille görünür hâle getirmektedir. Yeraltı edebiyatı ile postmodern şiir anlayışının birleştiği bu tarz metinlerde öfke, melankoli ve nihilizm çoğu zaman iç içe geçmektedir.
bir bahar daha geçti
saplantılardan taziyelere,
otlakçılıktan meziyetlere uzanan.
hiç derdi olmadığı halde harlayan Ocak
marul yetiştiren toprağa,
adı konulmuş caddelerin
zamandan bir haber ayak parmakları,
cezaevi voltalarındaki tespih seslerine karışıyordu.
dişlerini gıcırdatan hapçılar namus bekçisi avından,
tekerlekli sandalyeli evlerine dönüyordu.
yarım yamalak kalan sigara partileri
yeni köpekler yetiştiriyor,
görsel kasanlar ise sakinliklerini çirkinleşerek koruyorlardı.
zamanın Ateş, varlığın ise su olduğu bu çağda,
yeni tarih kitapları yakılmak için yazılıyordu.
alçakça başlamış bir hikayedeki kahraman,
yalnız yolculuğunda hep başa dönüyor,
fısıltılarınızın çığlığa,
en büyük çığlığınızın ise
bekaretini kaybetmiş küçük bir kız çocuğuna dönüşmesine şahit oluyordu.
korkak bir eşcinselin g*****e boya paletini sokasım var,
belki o zaman renkli dünyanın makyajı Akar, siyah beyaz hayallerimizin gerçek yüzünü görürüz.
K. Jerzy
Bu şiir de toplumsal çürüme şiiri geleneği içerisinde değerlendirilebilecek yoğun bir atmosfer kurmaktadır. Metin boyunca kullanılan “ateş”, “su”, “cezaevi”, “tarih kitapları”, “sigara partileri” ve “çığlık” gibi imgeler; modern çağın ruhsal yıkımını ve insan ilişkilerindeki kırılmayı sembolik bir düzlemde işlemektedir. Şiirdeki varoluşsal gerilim, yalnızca bireysel bir buhranı değil; aynı zamanda modern toplumun çarpık yapısını da eleştirmektedir.
