İhanet ve Kendini Bulma, Mine Saka’nın satırlarında bir son değil, sarsıcı bir başlangıca dönüşüyor. Bir zamanlar asla kapanmayacağı sanılan yaraların, bir gidişle nasıl iyileştiğine şahitlik eden bu metin; gökyüzünün, şehrin ve müziğin yeniden tek bir kişiye ait oluşunu kutluyor. Artık paketten tek bir sigara yakılan, aynadaki surete hediyeler alınan bu yeni hayatta, affetmenin yerini “bitirmenin” verdiği o derin huzur alıyor. “Tanrı affeylesin seni sevmemi” diyen bir ruhun, ihanetin gölgesinden çıkıp kendi ışığına kavuşma öyküsü.
Şimdilerde bu koku sana ait değil. Sana ait her şey senin ihanetinle gitti. Eksilmek miydi bu? Sanmıyorum. Acıtmıyor artık. Çok deniyorum, seni düşünüp hüzünlenmeyi… Ama yapamıyorum, gram kalmamışsın içimde. Hüzünlenemiyorum. Bil istiyorum sadece, seni asla affetmeyeceğim. Ama ihanetin yüzünden değil, seni ben de bitirdiğin için.
Sen giderken aslında yaralarımı kapattın. Öyle bir kapattın ki, seneler boyunca asla kapatamadığın yaralardı. Giderken başardın. Bunun için sana minnettarım.
Tüm gökyüzü benim şimdi. Tüm bu şehir bana ait. Hepsinde sadece kendi izlerim var. Benim kokum, benim gülüşüm var hepsinde. Ve biliyorum ki sayende her şey daha güzel.. Müzik dinliyorum, dans ediyorum. Aklıma bile gelmiyorsun ya, en çok bunu seviyorum. Artık ayları ayırmıyorum. Artık paketten tek sigara çıkarıp yakıyorum. Artık sana değil, kendime hediye alıyorum. Senin için değil, kendim için giyiniyorum. Ben de hayat çok güzel.
Sadece merak ediyorum bazen o kadar…
Bir kahve,
Bir kahve daha.
Sonra bir kahve, su bardağında bir kahve.
Zenci dudağı payı verilmiş bir kahve.
Ben kahveme zenci dudağı payı verdim, sevgilim.
Hangi kadının gecesi oluyorsun sen?
… Çünkü ben affedilmesi güç hataları affetmeni sevdim.
Şimdi Tanrı affeylesin seni sevmemi.
Mine Saka
