Varolmak ve Yalnızlık, Serdar Bayraktar’ın mısralarında koca bir şehrin buğusuna ve akşamın soğuk pencerelerine siniyor. Şair, “anlamak için erken, söylemek için geç” kalınan o eşikte; insanın var olma savaşı ile yaşamak kadar eski olan yalnızlık türküsü arasındaki bağı sorguluyor. Bizsiz düşlere inanmanın getirdiği o çaresiz karmaşayı ve yaşanamamış sevdaların burukluğunu iliklerinize kadar hissettiren bu şiir, varlığın ve yokluğun sınırlarında gezen lirik bir yolculuk sunuyor.
akşamdı, soğuk pencerelerde.
yorulmayan yollardan izler taşırken
varamadığımız o tek yerdi,
varlığımız…
akşamdı,
koca şehir kucaklaşmış buğularda
karanlığın üzerimize sinen kokularıyla…
bazen ulaştık seslerimize
bazen iz bıraktık sessizce.
varsın dediler inandık,
varolmakla yoğruldu savaşımız.
akşamdı,
anlamak için erken anlarda
söylemek için geç kaldık.
oysa ne güzel severdik, yaşayabilseydik.
oysa sen,
oysa ben,
bizsiz düşlere inandık…
yaşamak kadar eski bir türküydü yalnızlık.
ezbere bilirken,
ilk kezin heyecanıyla kalakaldık…
akşamdı,
inandıklarında yaşadıklarına
yaşamak çaresiz bir karmaşa…
Serdar Bayraktar
