Stirner, başyapıtı Biricik ve Mülkiyeti (Der Einzige und sein Eigentum) bünyesinde, bireyi çevreleyen tüm ideolojik aygıtları birer “hayalet” (Spuk) olarak nitelendirir ve her birini yapısöküme uğratır. Felsefe tarihi, yerleşik kutsalları ve kolektif soyutlamaları (Tanrı, Devlet, İnsanlık, Ulus) baltalayan pek çok düşünür ağırlamıştır; ancak hiçbiri Max Stirner kadar yıkıcı ve uzlaşmaz olmamıştır.
Ben, halklar ve insanlık ölünce doğarım
Sen ey çilekeş Alman halkım
Nedir acın, ıstırabın?
Canlanamayan bir düşüncenin acısıdır seninkisi.
Daha horoz ötmeden kaybolan hayaletin acısıdır.
Yine de kurtuluşun ve mutluluğun hasretini çeker bu hayalet.
Kal selametle milyonların rüyası,
Çocuklarının binyıllık despotu, kal selametle!
Yarın seni mezara taşıyacaklar;
Ve çok yakında kardeşlerin,
Diğer halklar, ardından gelecek.
İşte o zaman insan alemi gömülmüş olacaktır.
Ve ben, kendimin sahibi ben,
Onun gülen kalıtçısıyım!
Max Stirner; Der Einzige und sein Eigentum, Reclam
Çeviri: H. İbrahim Türkdoğan,
Bu metin Der Einzige und sein Eigentum, Reclam adlı kitaptan alıntıdır.
Stirner’in felsefi evreninde “Ben”, her türlü kolektif doğrunun ve toplumsal ödevin ötesinde, kendi yasasını kendisi koyan biricik varlıktır. İnsanlık veya halklar gibi kavramlar, bireyin özgürlüğünü emen birer despottan farksızdır.
