Sinekler Kendini Arı Sanan Hamamböceklerinden Nefret Eder

O zamanlar sadece ışık vardı, tanrıdan gelen yaratıcı ilham bu ışığın altında hareketleniyor, tüm evrene hayat veriyordu, rüyalar da böyleydi: ne hayvan ne de insan (canlı ve nefes alabilen) ayırt etmeksizin kendince akıp gidiyorlardı. Kendisini unutan ve aramaktan vazgeçmeyen bir adam (adsız sinek) da bu hengâmeye ayak uydurmayı seçti: O’nu bulmak için uykuya daldı ve olan oldu. İnsanoğluna ilk günah rüyalarla bulaştı.

Hikâyeyi okumadan önce alınmaması gerekenler: Alkol, peynir, kanatlı hayvanlar familyası, bok ve bal. Bunları alanlar hikâyeme yaklaşmasın, hatta yanından bile geçmesin!

Zayıf damarlarla desteklenmiş bir çift duyarganın eşlik ettiği sıska ve çelimsiz bedenine uzaktan baktı. Tuhaf bir rastlantıyla bir araya gelmiş bir çift gözle bundan daha fazlasını yapması beklenemezdi. Zor bir hayatı vardı: ilk denemesinde bir köpeğin dil darbeleriyle sendelemiş, hemen ardından bir eşek arısıyla boğuşmak zorunda kalmıştı. Bunlar hafifsenecek olaylar değildi. Bir sineğin ömrü ne kadardır bilir misiniz dostlar? Bir ay, bir yıl, bir asır? İşte, her gün bu korkuyla yaşıyorum.

Yorgundu ve fazlasıyla yalnız kalmıştı, şimdi ise kokuşmuş bir hayvan dışkısına bakıyordu, çokça ziyaretçisi olan bu küçük pislik, iştahını biraz olsun canlandırmıştı, istemsizce akan salyalarını kılcal dokunaçlarıyla siliyor, dışkının üzerine tünemiş türlü haşerat için gizli planlar yapıyordu. Bir an bu planların ne derecede tehlikeli olabileceği ihtimalini düşündü. Vazgeçti. Güneş doğmak üzereydi, küçük yuvasına dönme vakti geldiğinde konacak bir çiçek larvası aramaya koyuldu: çok geçmeden terkedilmiş bir *polen harabesine rastladı: işte buldum artık yeni yuvam burası!

* Polen harabelerinin mimari kökeni antik yunan etkilerini taşısa da özü itibariyle ilham gücünü Helenistik kültürden aldığı söylenir. Keşfi ikinci yüzyılın ilk yarısından başlayarak üçüncü yüzyılın son çeyreğine kadar uzanır,  yazları sert çetin, kışları ılık ve sineklidir. Yöre halkı tarımla geçinse de asıl uğraşları öldürmek ve parçalamaktır, ölü yiyenler olarak da bilinen bu kabile şimdilerde Amerika olarak bilinen kıtaya denk düşmektedir. Kıtanın keşfinden bu yana söylenen yalanlar söylenedursun biz bu arada işimize bakalım.

Vakit kaybetmeden işe koyuldu, koltuklar, yemek masası, çatal bıçak, türlü elektrikli eşyalar, kıştan kalma birkaç lahana kurusu, masa lambası, küflenmiş masal kitapları, bir çift sandalye (biri misafir için) ve tabiki halı, kırmızı olanından. Titizdi. Önce duvarlardan başlamalı diye düşündü, hangi renk olsa… Hımm buldum, evet, sarı renge boyamalıyım, o da (kim olduğunu tahmin bile edemiyoruz şimdilik) bu rengi çok severdi. Titiz de olsa beceriksizliği apaçık görülüyordu: her yanı boyaya bulanmış, adeta bir *arıya benzemişti, sırrı kaybolmuş aynanın karşısında saatlerce kendisini seyretti. Keşke insanlığa faydalı bir arı olarak doğsaydım, yakışıklı, çekici ve becerikli bir arı… Keşke, keşke diye iç geçirdi. Yorgundu, uyuması gerekiyordu: “yarın daha yorucu bir gün olacak.”

* Arı: Vızıldayangillerden. Seçilmiş ırk. Bu hususiyet hakkında çeşitli dualar edildiği rivayet edilir. “Her arının bir bal yapışı ve her insanın bir yoğurt yiyişi vardır” söyleminin esin kaynağı olan yaratık cinsi. Etimolojik kökenine bakıldığında sözcük şu şekilde izah edilmektedir: “Ar” namuslu işçi anlamına gelirken, “ı” ise çoğul eki işlevi görmektedir.

Yaklaşık bir saat sonra karanlık bir odada gözlerini açtı, elleri arkadan bağlanmış şekilde… Hayır, bu benim rüyam olamaz, lütfen tanrım uyandır beni! Beni bir arı yap! Sadece bunu diliyorum. Bak tüm renkler burada. Hepsini satın aldım: Daha neyi bekliyorsun! Uyandığını sandığında uykuya yattığı zamanın üzerinden iki saat geçmişti, bu şu demekti: hala rüyada mıyım? Hayır, olamaz, işte masa, işte sarıya boyanmış duvarlar, işte… Tam bu sırada uyandığını sandı, karanlık bir odada bir masanın etrafında toplanmış böcek sürüsünü fark etti: bu en tehlikeli olanıydı, böcekler sineklerle beslenirdi, kanatları belli belirsiz titriyor, duyargaları hızlıca etrafa sinyal yollayıp çıkış yolu arıyordu: Bu bir kâbus olmalı! Masanın başında oturan başhamamböceği çatallı kollarında tuttuğu hayvan dışkısını ortaya fırlatarak: “bunun hesabını verebilecek misin, çok merak ediyorum.” Bir şey anlamamıştı. Kendine gelmesi için yüzüne su vurdular, biraz bal yedirip oradan buradan lafladılar, *başhamamböceği (ilk haçlı şövalyesi olduğu rivayet edilir) tekrar kükreyerek: hemen cevap ver, aynanın karşısına geçip adını fısıldadığın kim, neden sinek olmaktan utanıyorsun? Tanrının işine karışmaktan vazgeç adsız sinek (bu adı kim takti bilmiyoruz), o seni bir sinek olarak yarattı, bunu kabul edip rüyandan uyanmalısın! İşgüzar hamamböceği iki koluyla sımsıkı kavrayarak adsız sineğe haddini bildirmek istedi: pislikten medet uman bir sineksin, kendini ne sanıyorsun, rüya görmeni yasaklıyorum, atın bunu örümcek yuvasına!

* Baş-hamamböceği: İsminin başındaki sıfatın tam aksine hamamböceklerinin sonuncusu: İlk tanrısal hükümdar, her rüyanın başaktörü, kıyıcılığıyla tanınır. Şimdilerde psikanaliz üzerine çalışmaktadır. Emekli, dul, üç böcek sahibi. Bir ara şiirle de uğraştığı bilinmekte, adına basılmış birkaç kitabı olduğu bu söylentiler arasında. “Edebiyatla uğraşan biri nasıl bu denli cani olabilir” demeyin, oluyor, oluyormuş demek ki? Edebiyatçıların bile birer katil olabileceğini bizlere hatırlatan bu yaratığa buradan teşekkür ediyoruz.

Ter (duyargalardan sızan vücut ifrazatı anlamında) içindeydi. Çöplerden topladığı çürümeye yüz tutmuş örümcek ağlarından ve ölü insanların saç tellerinden (kıl köküne sinekler bayılır) inşa ettiği yuvasında aksilikler yakasını bırakmıyordu. Saate baktı: 03:13. Birinci rüyanın etkileri henüz geçmemişken ikinci rüyanın etkilerini düşünmeye koyuldu. İlki daha kuvvetli bir uyanışı gerektiriyordu: hangisi gerçek tanrım, bana ne anlatmaya çalışıyorsun? *Vızıldayarak uyanmanın can çekişmeden bir farkı yoktu, yüzüne su vurdu, yarısı boşa gitti, lavabo bir karınca kolonisini ağırlıyordu, merhaba deyip uzaklaştı, eskisine nazaran bu polen larvası daha sıcaktı, ağaçlardan gelen sıcak rüzgârın uğultusu kanayan gözlerine iyi gelmişti, kalbi ağrıyordu, eskimiş bir acının kollarında üçüncü uykusuna hazırlanıyordu. Bu kez güzel bir uyku çekerim umuduyla fareli köyün kavalcısı eşliğinde uzak diyarlara gitti, böylesi daha iyiydi. İnsandan uzak, tanrıya yakın olmalıydı. “Rüyalarımı bozan kim” diye düşündü, bulması an meselesiydi, kanatları kaşınıyordu, uçmayı istiyorlardı, bir ağustos böceğinin son şarkısına eşlik ederek uykuya dalmayı umdu ama olmadı. Sıcak rüzgâr, soğuk ve nemli bir sonbahar yağmuruna yenik düşmüştü, her damla bir rüya çağırana dönüşürken adsız sinek adını hatırladı: “benim adım “o” bana bunu adı sen taktın, hatırladın mı uğursuz şey?

* Vızıldamak: İlk günahın işaretidir. Tanrının lanetlediği ve insan ırkına yasakladığı bir çiftleşme haberciliğidir.) Sevişgenlerin yumuşakçaların boyunduruğuna geçmesinden bu yana devrimci bir eylem olarak tarihe geçmiştir. Vızıl-da-mak: Köklerine ayrıldığında, “vız” eylemi, “ızıl” asiliği, “da” ölümsel bir ayrılığı, “mak” ise insani bir yardım dileğini simgelemektedir. Tarihe ilk vızıldayanlar olarak geçen Türk boylarıdır: demokratik bir seçimle başa getirdikleri hükümdarlarını bir Çin kızına değişerek kendilerini rezil etmeyi başarmışlar. Anadolu coğrafyasında oldukça kullanışlı bir metot olan bu değişimlilik örneği bize aslında çok daha revaşta olan bir yönetim şeklini hatırlatmaktadır: VILZILİZM.

Mevsimler döndü, çağlar değişti ama sineğin adı değişmedi, tanrısı onu terketmişti. Ormandaki uğultu yerini kuş cıvıltılarına, haşerat çığlıklarına bırakmıştı, canlılık her yeri sarmış insan barınaklarından dumanlar yükseliyordu. Oturduğu koltuktan karısına seslendi: sevgilim televizyonun kumandası nerede?

Can Murat Demir

POPÜLER BAŞLIKLAR

CEVAP VER

Lütfen yorumunuzu giriniz!
Lütfen isminizi buraya giriniz

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Önceki İçerikLucifer
Sonraki İçerikKaburga

DİĞER YAZILAR

REKLAM

OKU OKU OKU

Kırmızı Tanrı

Göz bebeklerimden kalbime düştün. Orada kal! Kal ki; oksijenim ol. Kal ki; tanrım yapayım seni. Sen kokayım buram buram. En acımasız zamanlarda sana sığınayım. Kırmızı şaraba batırılmış tütün niyetine sarayım yaralarıma. Kan kırmızı, Şarap kırmızı, Aşk kırmızı, Gel kırmızım ol biraz. Gel ki; aşkıma meze ol. Sükuneti bulayım ellerinde. Sükunetle vücudumun haritasını...

Eylem: Kurtuluşun Sistematiği

Eylemin Ruhu: Yok etmenin gidişatı kaosa gebe; bunu artık çok iyi biliyoruz. Her eylemin kanla bitmesi ve kanın arttıkça kutsallığını yitirmesi bu yüzden olsa gerek. Soğukluk ve kan birleştiğinde hep böyle olur, en doğal ölümler ardı ardına gelir. Bu vak'anın diğer adı "Kurtuluşun Saflığı"dır. Peki bahsedilen olayın tarihte...

Şiirin Anlamı

Ataç, şiir üstüne yazar ya da konuşurken, sık sık, "yapı"sözcüğünü kullanırdı; söz gelişi, "Ozan, sözcüklerle bir yapı kurar," derdi. Burada "yapı" sözcüğü ile anlatılmak istenen, ilk bakışta ve hele şiir sorunlarına yabancı olanlarca sanılacağı gibi, şiiri eskilerin deyişiyle bir "abide" saymak, böylece de onu göklere yükselen ölümsüz...

Black Metalin Ölümü: Abrahadabra

Dimmu Borgir' ı yaklaşık 10 yıldır dinlerim. Benim zamanımda piyasada bir Dimmu vardı bir de Cradle Of Filth... Bazılarına göre Dimmu, black metal piyasasında hep ikinci sırada kalmıştır ama ben hiçbir zaman onu ikinci olarak görmemiştim, Dimmu benim için hep bir numara olmuştur. Bana göre Cradle biraz daha...

Çocuk Hastalıkları ve Ölümleri

Şuurları dünyada henüz gelişmeden kısa bir süre ikametten sonra dünyayı terk eden veya sakatlıklar içinde kıvranan çocuklara sık sık rastlanır. Söylendiği ve bilindiği gibi dünyaya gelmekten amaç birtakım ıstıraplı deneyimler geçirmek ve bu şekilde yükselmek ise henüz bu deneyimleri kavrama çağına girmeden ölmenin veya ıstıraplar içinde kıvranmanın...

Hâyâli Bir Despot: Pişmanlık

Son söylemem gerekeni başa alıyorum: Ben asla pişman olmadım. Ancak pişman olan yüzlerce insan tanıyorum, bunlardan biri bir filozof: Kierkegaard. Uzunca bir paragrafında örneklerle yaşamı yaşasa da yaşamasa da pişman olduğunu ifade eder. Bununla bütün pişman insanların baş belası bu müptelâyı özetlemiş olur. Sahi, nasıl bir beladır...

Kralın Hizmetkarları: Manevi Bir Dünyanın Hasleti

Onlar henüz doğrulmadı. Yeryüzü günaha gebeyken “Çocuklar” tek bir şeyi vazife edindi: İsimsiz olanın keşfi. Bu bir acının başlangıcıydı. “Babanın Çocukları” yeryüzünde henüz yoktular. Onlar ki nicedir sürgünde olanların kurtuluş müjdesini kalplerinde gizlerler. Işıkları semadan yansır, toprakları tek, bereketleri sonsuzdur. Kralları henüz taçsızdır. Karanlıktan beslenen ışığa ait oldukları...

Paris, Texas

Yalnız bir adamın Teksas yollarındaki tozlu yolculuğuyla başlayan 1984 yapımı film dramatik bir ayrılık öyküsünü içeriyor. Yollara düşen Travis istediği kırsal hayatı yaşamak isterken karısının bu hayatı reddedip kaçması üzerine kendisini dış dünyaya ve insanlara kapatmıştır. Bu karşılıklı restleşmeden payını fazlasıyla alan çocuğuyla da ne zamandır ayrıdır. Ve ne kadar...

İnsanın İstekleri

Budalalığımızın başka belirtileri arasında şu da unutulmamalı: İnsan, istekleri yüzünden kendine gerekli olanı bulamaz; bir şeyin tadına vararak değil, hayal ve hevese kapılarak, mutlu olmak için neye muhtaç olduğumuzu kestiremeyiz. Düşüncenizi keyfince kesip biçmeye bıraktınız mı, kendine göre olanı özleyip rahat edemez: Quid enim ratione timemus Aut cupimus? quid...