Çarpmayan Ekmek’ler

Çocukken çok yoksul bir ailenin evladı olduğum için, bir ekmek fırınında çalışmıştım. 10 yaşlarında falandım o zamanlar.

Her taraf ekmek kırıntısıydı.
Bolluktan mıdır, yoksa fırın işçilerinin imansızlığından mıdır bilmem, kimse aldırmazdı yerdeki ekmeklere.

Ve ne garipti ki annemin; “yere düşen ekmeği kaldırıp üç defa öpüp alnına koymazsan çarpılırsın” öğretisi beynimi kemiriyordu o zamanlar. Çünkü Allah, hiçbir fırıncıyı çarpmıyordu. Hiçbir fırıncının, ağzı burnu eli kolu falan yamuk yumuk değildi. Üstelik bu adamlar, cehennem gibi fırınların hemen yanında çalışıyor olmalarına rağmen, Allah, hiçbirini ekmekleri çiğniyorlar diye o cehenneme atmıyordu. Annemin beni kandırdığını düşünmeye başlamıştım.

Ekmekler yere düşmeye devam ediyordu. Ekmek kırıntılarından yapılan bir halıda yürür gibiydik o zamanlar. Ekmekler yere düşüyordu ve hiç kimse kaldırıp öpüp alnına koymuyordu.

Basıp geçiyorlardı, düşen ekmek kırıntılarının üstüne. Garip olanı da, bu hengâmenin içinde yeni ekmekler yapmak için uğraşıyordı. O kadar çok kimsesiz çocuğa anne babalık yapmak varken, ısrarla, yeni çocuklar doğurmak isteyen insanlar gibi, yerdeki kimsesiz ekmeklere ve kırıntılarına aldırmadan yeni ekmekler yapıyorlardı.

Yere düşenleri görmüyor, üstlerine basıp geçiyorlardı.
İnsanla dolu koca şehirlerdeki gibi, ekmekle dolu fırınlarda da düşene itibar edilmiyordu. Basıyorlardı üstüne… Basıyorlardı ve geçip gidiyorlardı.

Tıpkı, insan dolu kocaman şehirlerde, düşünce, dostsuz kalan insanlar gibi, ekmeklerde düşünce unutuluyordu.

Bense, ilk zamanlar işimi yapabilmek yerine, yerden ekmek kaldırıp öperek alnıma koymakla meşguldüm. Beyaz önlüklü, yaşlı ustamız, önceleri gülerek karşılasa da bu durumu, sonra zamanla kızmaya başlamıştı.

Ama çarpılmaktan, çarpılarak yamuk yumuk bir bedene sahip olmaktan korktuğum için ısrarla, yerden ekmekleri kaldırıyor üç defa öpüp alnıma koyduktan sonra, yüksek bir yerlere koyuyordum. Bazende, yere düşen ekmeğin yeri, satılmak için bakkalara gidecek kasanın ta kendisiydi.

Küçücük köyünden çıkıp, koca şehre gelince, herkese yardım etmekten geri durmayan saf bir köylü gibi, bütün ekmeklere yardım elimi uzatıyordum.

Sonra zamanla es geçmeye başladım bu yardım işlerini. İlk zamanlar, kalbimde bir pişmanlık taşıyor, Allah’ın bana kırıldığını düşünüp, geceleri yatmadan önce dualar edip, af diliyordum ondan. Ayaklarına dolanan kedi gibi dualarımla peşini bırakmıyordum her gece. Ama yine de, her sabah, düşen insanları ezip geçen, o koca şehirliler gibi düşen ekmekleri ezip geçmeye başlıyor, ya da görmezden geliyordum.

Önceleri yerden kaldırınca üç defa öpüp başıma koyardım.
Sonra iki defa öpmeye başladım…

Sonra bir.
Sonra hiç.

Daha sonraları öpmek bir yana, kaldırıp kasaların içine fırlatmaya başladım ve içimden Allah’a; ustabaşının kızdığını, onunla konuşup kaldırmama izin verirse, ekmekleri, annemin öğrettiği gibi yerden kaldıracağımı söyledim.

Ama günler geçiyor Allah bir türlü ustabaşıyla konuşmuyor, ya da konuşmuş olmasına rağmen bunu bana söylemiyordu. Ustabaşı da yoğun iş temposu yüzünden unutuyordu sanırım aralarında geçen konuşmayı.

Bu böyle bir süre devam etti. Ekmekleri öpmeden fırlatmaya devam ediyordum. Ve tabi bu zamanlarda Allah’tan da uzaklaşmaya başlamıştım. Çünkü O, artık beni de diğer fırıncılar gibi çarpmıyor, hemen yanı başımızdaki cehennem misali fırınlarda yakmıyordu. Ayrıca ustabaşıyla konuşmamış ve bana karşı da çok duyarsız kalmıştı.

Öpmeden bir tarafa fırlatmayla geçiştirmeye başlamıştım. Sıkılmıştım artık eğilip kalkmaktan. Zamanla bunu yapmayı da bıraktım. Basıp geçtim üstüne düşen ekmeklerin.
Yoksul insanlara acımadan, düşmüş insanları görmeden, onları ezip geçen kötü adamlar gibi, ben de basıp geçiyordum düşen her ekmeğe.

Sadece masanın üstünde duran, yani yüksekteki ekmeklere itibar etmeye başladım ben de. Tıpkı koca şehirlerde, fakir fukarayı görmeden yaşayarak, zirvelerdeki insanlara yalakalık yapanlar gibi, ben de masadaki ekmeklere yalakalık yapıyordum. Ve ne zaman ezan sesi duysam, yüzümü eğip Allah’tan utanıyordum.

Çocuktum…

İbrahim Sarp Baysu

Konuk Yazar
Konuk Yazarhttp://www.felsefehayat.net
Bu içerik bir konuk yazar tarafından üretilmiştir. Siz de sitemizin konuk yazarlarından biri olabilirsiniz. Yapmanız gereken tek şey, kaleme aldığınız makalelerinizi themetallords@hotmail.com adresine göndermek. Editör onayından geçen yazılarınız burada yayımlanıp binlerce okurun beğenisine sunulacaktır.

POPÜLER BAŞLIKLAR

CEVAP VER

Lütfen yorumunuzu giriniz!
Lütfen isminizi buraya giriniz

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

DİĞER YAZILAR

REKLAM

Dahası - Ötekiler - BAŞKASI

Yabandan Gelen Kız

O dar vadideki yoksul çobanlar Arasına uzak ellerinden, Genç ve güzel bir kız baharla koşar Gelirdi ilk tarla kuşu öterken. Doğduğu yer onun başka ellerdi, Kimseler bilmezdi geldiği yeri; İzi...

Olvido

Hoyrattır bu akşamüstüler daima! Gün saltanatıyla gitti mi bir defa Yalnızlığımızla doldurup her yeri Bir renk çığlığı içinde bahçemizden, Lavanta çiçeği kokan kederleri; Hoyrattır bu akşamüstüleri daima! Dalga dalga hücum...

Kendine Bir Canavar Yaratmak

Özlemiştim baharı, çok iyi oldu tekrar yola çıkmak. Trende eve dönerken henüz çiçeklenen her bir ağaca selam veriyordum sanki. Çok da hızlı değildi tren....

Pragmatizm ve Hitler

Pragmatizm nedir? Pragmatizm, en yalın söylemiyle fırsatçılığın sistematiğe büründürülmüş halidir. Dünyanın şekillenmesinde en az diğer felsefi-siyasi disiplinler kadar etkilidir. Çünkü stratejik bir silahtır ve her...

Maneviyat Karanlıkta Örülür

...Ve Siyahtı bir manzum eser... Yazar Serdar Bayraktar'ın ilk kitabı. 123 sayfalık ve yazarın çeşitli yıllarda kaleme aldığı şiirlerden oluşuyor. ...Ve Siyahtı daha ilk baştan sizi sarhoş...

Aamir Khan’dan Türk Hayranlarına Mesaj Var

Türkiye sinemalarında bugün vizyona girecek "Dangal" filminin başrol oyuncusu Aamir Khan, Türk hayranları için YouTube üzerinden mesaj yayımladı. Türkiye sinemalarında bugün vizyona girecek "Dangal" filminin...

Gider İçerdi Can Baba, Kendisine Acımadan Ama

Can Baba, hatırlar mısın, bir akşam, arkadaşlarla Kuzguncuk’taki evinize gelmiştik… Evde senden başka kimse yoktu. Yapayalnızdın. Sevgilisi terk etmiş liseli bir öğrenci gibi çaresizdin....

Davet

üzerine giymiş hatunum saten bir entari loş ışık ve mavi duman arasında, hunharca aşk yapmayı bekler müphem bir tavırla karşımda. zampara gecenin çıtır yıldızlara alenen kur yaptığı yerde uzanmakta şimdi...

Ölü Deniz Parşömenleri İnternette

20. yüzyılın en önemli arkeolojik buluşlarından biri olarak kabul edilen Ölü Deniz Parşömenleri'nin bir bölümüne artık internetten ulaşmak mümkün. Yazılmalarının üzerinden iki bin yıl ve...