Tanrıçamın Gözleri (Tanrıça Astartiye Dönüş)

Binlerce yıl önce insanlığın kendi varlığı ile tanıştığı ilk günlerdi, karanlığın kol gezdiği dünyamda canlılık belirtisi yoktu, geceler koyu siyah ve gündüzler koyu beyazdı. Anlamın, hayatımla bütünleşmesini beklediğim sancılı günlerimden bir geceydi.

Karanlığı delecek bir ışık doğuyordu.

O gece Sterk/Pentagramın yeryüzüne doğuşuna şahit olmak için “Benlik Dağının” zirvesine tırmanmaya başladım. O öyle bir geceydi ki tırmandıkça zirveye bütün organlarım/bedenim parçalanıyordu. Oraya yani “Benlik dağının” zirvesine ulaşmak için dikenlerle ve kılıç keskinliğinde sivri patikalardan geçmeliydim.

Hava bir soğuyor ve bir anda ateş kesiliyordu. Benlik Dağı aşılmaz olmuştu gözlerimde, ayaklarım ve ellerim parçalanıyordu her tırmanışımda, ellerim, ayaklarım, elbiselerim ve üstümde beni koruduğuna inandığım bütün tılsımlarım parçalandı.

Benlik Dağının büyüklüğü karşısında aciz düşüyordum, oysa oraya ulaşmam “Tanrıça Astarti” nin huzurunda mümkündü ve onun hayatıma doğuşunu görmem gerekiyordu.

Yüce Pentagramın sahibi doğmak üzereydi ve ben neredeyse ona yetişemeyecek kadar bitkin ve yaralar içindeydim.

Nihayet Benlik Dağının zirvesine ulaştığımı hissettim, ancak inanılmaz bir acı çekiyorken birden bütün acılarım dinmişti; az önce ölmek üzere olan ve kan kaybından yürüyemeyen ve bütün vücudu param parça olan bana ne olmuştu böyle?

Kendimi göremiyorum!

Ne yaralarımı nede parçalanmış vücudumu göremiyorum!
Yıllarca inandığım ve güvendiğim tılsımlar ve uydurma inançlarıma ne olmuştu?
“Anlamsızlık” hayatımdan uzaklaşmaya başladı ve “benim sandığım o “ben” bitmişti.”
Benlik dağının zirvesine çıkan “ben” değildim.
“Ben” Tanrıça Asterti nin hayatıma doğuşuna şahit olmak için yok olmayı tercih etmiştim.

Tanrıça Asterti tarafından seçilmiştim, göz bebeklerinin kenarları süt kadar bembeyaz olan iri gözleriyle benlik dağının zirvesindeydim Tanrıçam Astartiyi görebiliyordum Ona ulaşmıştım.

Ve Tanrıça Astarti bana şöyle seslendi ;

O gördüğün 4 imajda “anlam” dan başka bir şey yoktur. Orda sadece “anlam” vardır. Kelimeler ve sözlerin açıklığa kavuşturacağı bir manzara değildir. O hayatin kendisidir adına yazılanlardan çok ,yaşanılanlar gerçektir.

Ve devam etti;

Geçmiş yargılanacak divan değildir. Gelecek kurgulanacak kadar uzun değildir. Sana “an” lardan başka verilen her umut tüketicidir/yıkıcıdır.

Tanrıça Astarti nin huzurunda “benlik” yoktu, çünkü benliğim “O”na ulaşmak için verdiğim mücadele içinde yok olmuştu .

Tanrıça Astarti’nin huzurunda “ben yoktum” yaratılmayı bekleyen bir “hiçlik” vardı. Ve tekrar var olmamı istediği “an” da “Ben” olacaktım.

Ve Tanrıça Astarti o gece göz bebeklerinin kenarları süt kadar bembeyaz olan iri gözlerinden akıttığı sırlarla kaplı gözlerinin içinden “hiçliğime” dokundu ve tekrar “Ben”i yarattı

Ve Tanrıça Astarti bana bir ad/isim koydu;

Senin adin Sentinus !
Senin adin Sentinus !
Senin adin Sentinus !

Beni kendi varlığında var etmişti, tek bir vücut olduğumuz gün Tanrıça Astarti ile Sonsuzluk Vadisine yükseldik.

“Ben “O” yum, “O” ben değil…”

Hiçliğin Mimarı

Konuk Yazar
Konuk Yazarhttp://www.felsefehayat.net
Bu içerik bir konuk yazar tarafından üretilmiştir. Siz de sitemizin konuk yazarlarından biri olabilirsiniz. Yapmanız gereken tek şey, kaleme aldığınız makalelerinizi themetallords@hotmail.com adresine göndermek. Editör onayından geçen yazılarınız burada yayımlanıp binlerce okurun beğenisine sunulacaktır.

POPÜLER BAŞLIKLAR

CEVAP VER

Lütfen yorumunuzu giriniz!
Lütfen isminizi buraya giriniz

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

DİĞER YAZILAR

REKLAM

Dahası - Ötekiler - BAŞKASI

“Düşünbaz” Deliliğin Kıyılarında Dolaşmak

Felsefehayat.net yazarlarımızdan İsmail Topçu'nun ilk romanı "Düşünbaz" çok yakında raflarda. Yaklaşık bir yıldır felsefehayat yazar kadrosunda yer alan İsmail Topçu ilk romanıyla okuyucu karşısına çıkıyor. Sayfamızda...

Gel

Gökleri kucaklasın kolların, gel içime Ellerin gözlerimin mehtabını süslesin Akıyorsun ırmaklar gibi hayallerime Büyülüyor gönlümü sanki rüyada sesin Naz ile uğulduyor kulaklarımda meltem İğneli bakışların yıktığı viraneyim Istırap sergilerken yüzünde,...

Hayyam Rubaileri -IV-

61. Ben kadehten çekmem artık elimi; Tutmam senin kitabını, minberini. Sen kuru bir sofrasın, ben yaş bir sapık: Cehennemde sen mi iyi yanarsın, ben mi? 62. Eşi dostu verdik birer...

Bu Gece

bu gece hissetmiyordum hayatı... bu gece özlemeye adanmıştı. uzakları özlemeye anlatılamayan şeyleri anlatmayı özlemeye... belki de en çok da kendini özlemeye... insanların arasından biraz sıyrılıyorum bu gece, bu kalabalıktan... kendime...

Tren

Çalışıyorum, sevgilim, kendime açıklamaya, safra dolu bir marşandiz nasıl olur da yatağımızdan uğratmak zorunda, daha rahat dinlenebilsin diye kendi yatağında bir hat, ikimizi, her gece gibi bu gece...

Bıçağın Ucundaki Tanrı

Düşündü. Aklındakini uygulamaya koymanın tam zamanıydı. İçeri girmesi zor olmadı. Zaten evi avucunun içi gibi biliyordu. İlk iş olarak mutfağa yöneldi, mermer tezgahtaki kara...

Gezinen Bir Gölgedir Hayat

Gezinen bir gölgedir hayat, gariban bir aktör sahnede bir ileri bir geri saatini doldurur ve sonra duyulmaz olur sesi, bir masaldır gürültücü bir salağın anlattığı ki yoktur hiçbir...

Cemalnur Sargut ile Tasavvuf Üzerine

’Nietzsche bile hayatı boyunca bir mürşit aradı’ diyen mutasavvıf Cemalnur Sargut, Nietzsche hayranı bir felsefe meraklısından tasavvufa uzanan hikayesini anlattı. Çoğunluğu kadın olmak üzere dindar,...

Saklımda Sen!

Kaybolan sayfalarla, Zamanın beklenen ve gelmeyen sesleriyle Gurbet akşamlarının yüreği aydınlatamayan, biçare ışıkları Yetemediğimiz, yetinemediğimiz sarhoş halleriyle… Hani demiştim ya; Şimdi ne desen hoşçakaldır, diye. Hepimiz bir bütünün parçalarıyken Seni benden, Beni...