Ölüm her zamanki gibi çığlıklarıyla yaklaşmaktaydı,
Attığı her adımda martının gözlerinden,
Bir damla daha yaş akmaktaydı.
Martı sustu, gökyüzü sustu, zaman durdu.
Bense hala,
Savaşın ortasında…
Umudumu kaybetmeden,
Geleceğim yok olmuştu.

Martı sustu, ben sustum, gökyüzü sustu,
Konuşmaya başladı.
Kulak delen sesleriyle,
Tanklar, silahlar…
Onlar konuştukça martı sustu, ben sustum….

Yaklaştı ölüm… Acımasız…
Ve kaldı bir adım aramızda,
Ve en sonunda…
Martı öldü.
Bense çığlık atmak isterken,
Son nefesimi verdiğimin,
Farkında bile değildim.

Ave Ate Maledictum

Bazı yerel gazetelerde ve The Parlemento Dergisi‘nde köşe yazarlığı ve haber editörlüğü yaptı. Yazılarını Mavi Melek Edebiyat Topluluğu, Düşünbil gibi dergilerde yayınlama fırsatı buldu. 2009 yılından bu yana felsefehayat.net'in (kurucu) editörlüğünü sürdürmektedir.

CEVAP VER

Yorumunuzu yazın
Buraya isim yazın

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.