Zaman ve Çırpınış

Neredeydim bilemiyorum hatırladığım kadarıyla bir bilinmezlikteydim, hiçlikte kıvranırken boğuştuğum cansız bir ortamdaydım. Bir boşluk, evren boşluğumu bilemiyorum ama insanın kulak zarını sessizlikten patlatacak kadar tuhaf bir boşluktaydım. Ölümün boğazda düğümlendiği o ince ayrıntıda, kalbin son kez attığı, beynin son oksijen damlasını çektiği yerdeydim. Bir beyazlık bürünürken gözlerime, karanlığın içinden derin bir nefes alıp verdiğim o zamansız ortamdaydım. Bir çöplükte, hiçbir şeyin kokmadığı o yerdeydim. Neredeydim bilemiyorum.

Gölgeler adımlarını hızlıca atarken yetişemiyordum onların gerçek yüzlerine. Güneş yörüngede hızlı dönüyordu. Gerçekliğe yaklaştığım her adımda ay kararıyordu. Bir yansımadan ibaretti benim dünyam. Galiba aynada gördüklerim kadar duygusuzdu her şey. Ve her şey o kadar gerçekti. Ruh ile bedenin ayrıldığı o ince ayrıntıda gezinirken ikisinin arasında ki köprüde sarsılıyordu duygularım. Ve köprünün bir ayağı kırıktı. Nietzsche o köprünün ortasında Tanrıyı boğmaya çalışırken, Tanrıyı, Nietzsche’nin ellerinden alıp son kalp mesajını yapıyordum. Bilincini kaybeden Tanrı komadaydı sonunda, onu bitkisel hayatın fişine bağlı bırakmıştım. Kim çekerse Tanrıyı o öldürecekti. Ve kim çekecekti ki? Kimse cennettin güzelliğinden mahrum kalmayı istemezdi. Kimse şarap ve hurilerden vazgeçemezdi. Ve kimse gerçekliği alamazdı karşısına. Herkes birer ruhani cumhuriyetin bireyini temsil ediyordu aslında.

Hasta olduğumu düşünebilirsiniz. Çırpınırken bir yerlerde duyamazsınız sesimi…
Kaç defa öldürmeliydik tanrıyı? Sokrates’in baldıran zehrinden bir yudum mu vermeliydik? Azrail yavaşça ayaklarından başlayacaktı onu soğuk ölümün örtüsü ile örterken. Ve Azrail sahibine ihanet eden bir seri katile dönüşecekti. Sahi Azrail o gücü bulsa öldürür müydü Tanrıyı: Gerçekten Tanrı ölmeli miydi? Peygamberler ve dinler yetim mi kalacaktı? En büyük ahlak sahipleri hangi cennet için ibadet edeceklerdi? Ya da ederler miydi? Bilemiyorum, tutun kollarımdan düşmeden önce bu köprüyü geçmeliyim Tanrı ve Nietzsche baş başa kalmalıydı. Bu çetin savaşta şeytan saf dışı kalmalı, Azrail katil olmalıydı.

Kırbaçlanmaktan, araba süren at kadar yorgundum. Terlemiş ve sahibime boyun eğmiş bir yaratıktım. Dizlerim yere yığılmaktan korkarken, o düşmanca havaya kalkıp sırtımda inen kırbacın acısı ile kıvranmaktaydım. Ve insan denen o mahlûkatın götünü taşımaktan başka şansım yoktu. Açlıktan ölmemek için taşımak ne güzel bir düşünce değil mi? ya da ağzına verilecek bir şeker… Bunca şeye değer miydi? Sahibimi öldürüp kaçmak isterdim ama ne yazık ki ağzımda bir demir, boynumda bir ip ve sırtımda taşıdığım dört tekerlekli bir tahta ve demir yığını. Son nefesimi vermek üzereyken ve dizlerim kırılıp yere düşerken, savaşı kazanan Nietzsche’nin boynuma sarılıp ağladığını ve o gözyaşlarının boynumu ıslattığını hissettim. Bunca yıldır gördüğüm tek canlı olmalıydı, bu dokunuşta gözlerimi sonsuz mutluluğa kapatmalıydım. Kapatmalı ve Platon’un gölgelerden ibaret, karanlık mağarasını aydınlatmalıydım.

Köprüden zar zor geçerken tutunduğum korkuluklar bir anda elimde eriyordu ve her adımımı attığımda bir mağaraya yaklaşıyordum bu mağara tanıdıktı…
Yaklaşırken mağaranın kapısında elinde bastonu sırtında taşıdığı yaşlılığıyla Platon duruyordu. Gölge oyununu oynarken sırtları dönük zincirlerle bağlanan insanlar vardı. Adımımı atarken mağaraya bedenimde taşıdığım gölgeler, zincirli kölelere birer efendi gibi geliyordu. Onlar zincirlerle yasamaya mahkûm edilmişti. Sorgulamayan bir zihniyetin kurbanı olmuşlardı. Aralarında özgürlük mumunu yakmak için direnen, gölgeleri sorgulayan birileri olmalı mıydı diye düşünürken, zincirden kurtulmak isteyen biri eline aldığı taş ile zinciri kırdı. Arkasına baktığında gölgelerin efendilerini ve gölgeleri taşıyan beni gördü. Bir korkuyla ürkülerken tekrar arkasını dönüp duvara baktı bu sefer ayakta dimdik duran gölgesini ve zincirlere bağlı yüzleri duvara dönük köleleri gördü. Bir şey demeye çalıştı ama dili dönmedi gözlerimin içine bakarken nasıl bir durumun içinde olduğunu anladı.

Güneş gözlerini kamaştırırken hızlıca mağaradan çıktı ve bir haykırışla bağırdı. Eyy efendiler yıllardır yaşayan “ben” kimim? “Ben”im tek gerçekliğim yıllarca duvarda gördüklerim miydi? Yoksa bu gördüğüm aydınlık mı? Yoksa bu mağaranın kapısında bekleyen gölgelerin efendileri mi? Eyy benim gölgeli yaratıcılarım ve beni yansıtan gerçekliğim, hanginizi seçeyim! Kemiklerimle bir olan bu zincirler kimin eseri! Bana ve yanımdakilere verilen bu hayat kimin kaleminden yazılan yazgıdır? Eyy bana ve yanımdakilere bu hayatı bahşeden yüce gölgeler efendisi! Yaşamak zincirlere bağlı olsa da gerçekliği arayan kimse elbet gerçekliğe ulaşacaktır. Bu sesler kulağımda döndükçe, irkildim, korktum. Yanımdan koşarak mağaradan çıkan kişi ben miydim acaba? Kendimi gördüm gibi, o gözler benim gözlerime benziyordu… Ah dizlerim titremeye başladı, belimde toplanan bu ağırlık ve belimde hissettiğim, duyduğum bu kırık sesleri… Bu ben miydim? Az önce zincirlerini kırıp mağaranın kapısında haykıran ben miydim? Evet, evet o benim gerçekliğimdi. Görmüyor musunuz, gerçekliği arayan her kimse gerçekliğe ulaşacaktır dedi. Bende hep öyle diyordum hatta baksanıza pas içinde kalmış kolları, ayakları ve yorgun bedenini, bu bendim. Acımdan kıvranıyorum kendimi böyle gördükçe bana dünyayı zindan eden Platon’un bastonunu alıp, onun sırtında kırmak isterdim ama yine suç bendeydi…

Fadıl Aslan

Konuk Yazar
Konuk Yazarhttp://www.felsefehayat.net
Bu içerik bir konuk yazar tarafından üretilmiştir. Siz de sitemizin konuk yazarlarından biri olabilirsiniz. Yapmanız gereken tek şey, kaleme aldığınız makalelerinizi themetallords@hotmail.com adresine göndermek. Editör onayından geçen yazılarınız burada yayımlanıp binlerce okurun beğenisine sunulacaktır.

POPÜLER BAŞLIKLAR

CEVAP VER

Lütfen yorumunuzu giriniz!
Lütfen isminizi buraya giriniz

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

DİĞER YAZILAR

REKLAM

Dahası - Ötekiler - BAŞKASI

“Çerçici” ‘İnsan Nedir’ Sorusunun Hakikatle İmtihanı

“Çerçici”… Klasik bir edebiyat eleştirisinden daha fazlasını talep etmektedir. Bu hak talebinin doğal sonucu olarak, sıra dışı bir yazım biçimi izlenip, biçim ve üslubun...

Şiir ve Yaşam

Şiirin değerini belirleyen şey onun anlamı değil (yoksa o şiir değil bilgelik, âlimlik taslamak olurdu) bilâkis onun biçimidir. ... Son yıllarda sanatta düşünceyi ortaya çıkarma...

Dejavu, Erkek ve Kabare

iki dejavu bir dejavu daha ne eder bugün 2 dejavu 3 tesadüf ve 6 tane hatrı sayılır psikoz yaşadım hepsi birbirinden değerli ve öğreticiydi tekrar eden soru 5000...

Felsefe Dergisi Sofist’in İlk Sayısı Yayımlandı

Felsefe dergisi Sofist'in ilk sayısı yayımlandı. Derginin ilk sayısında 8 yazı yer alıyor. Uluslararası Felsefe Dergisi Sofist'in ilk sayısı yayımlandı. Açık erişimli olan dergiyi basılı...

Adam, Kadın ve Sanrı

Bir kere tutulmaya gör... Her lanet gün üzerine gelir. Her kadın onu hatırlatır ama yok... Yok. Yok hayır! Böyle olmaz... Olmamalı. Silkinip atmalıyım üzerimden acının...

Özlemle…

Günlerden hoşçakaldı... Bunu neden söylediğimi anlatamadım, sığınmak istedim, öylece kaldım! şehri altüst edip bulabilmek seni akıllardan geçip görebilmek seni rüyalarla karışıp düş alemine anladım her şey özlemle Yetim kalmış...

Teozofi Nedir?

Teozofi terimi, sözlük anlamıyla ele alınırsa iki Yunanca kelimeden oluşmaktadır; theos, yani “tanrı” ve sophos, yani “bilge”. Buraya kadarı doğru olmakla birlikte devamındaki açıklamalar...

Edebiyatı Yeraltına Çekmek

Her insan içindeki filozofa yenik düşeceği zamanı kendi belirlediğinde gerçek vicdana ulaşmış olur. Dolaysıyla vicdanın zamansal ve sezgisellik içerdiğini görürüz. Anlatmaya çalıştıklarım sezginin açtığı...

Dogmatik Köleliğin Eleştirisi

İç deneyden anladığımız şey genelde gizemsel deney olarak adlandırılan şeydir: esrime, kendinden geçme, en azından tasarlanmış coşku halleri. Ama ben buraya kadar tutunmak zorunda...

Biyolojik Beden Saati Nedir?

Niçin bahar gelince insanların yaşama sevinçleri yükselir? Niçin koyunlar baharda ve hemen hemen aynı zamanda kuzularlar? Niçin kuşlar vakti gelince bir anda hep beraber...

Zamanın Işığı

Gözler birleri, gönüller binleri görürken modern köleliğin bıraktığı hazlar ve gerçeklik hisleri ile aynı berduşluğun izlerini taşımaktayız. Maddesellikten kopamayıp yalnızca ona sahip olmaya çalıştığımız, aynı zaman...

Yöntem Üzerine Konuşma

Sağduyu dünyanın en iyi paylaşılmış şeyidir: çünkü her kişi ondan çok iyi pay almış olduğunu düşünür, her şeyden çok güç hoşnut olanlar bile kendilerinde...

“Güç İstenci”nde İnsan

Nietzsche ve felsefesi hakkında o kadar çok şey yazıldı ve çizildi ki bunlar arasında belki de onun söylemek istediklerini en iyi anlatan en iyi...

Dönüşüm’e Ontolojik Özne Değerlendirmesi

A) ÖZET Dönüşüm, Franz Kafka’nın 1915’te yayımladığı öykü türündeki eseridir. Edebiyat dünyası tarafından kabul edilmiş bu eser, sadece edebi anlamda hayat bulan bir metin değildir....

Kuzgunların Efendisi: Edgar Allan Poe ve “Bütün Şiirleri”

Bazı yazarların kendine has karanlığı ve buna uygun yazım şekilleri vardır. Bu yazarlar kendi küçük dünyalarında yaşar ve yazarlar; onları anlayabilmeniz ve yazdıklarından tat...