yapacak bir şey yok!
kelebekler düşünüyorum
gününden bir gün fazladan uçuşan
güller düşünüyorum
dikenleri şefkat akıtan
yıldızları görüyorum odamın tavanında
hayatıma giren
kadınları düşünüyorum.
hepsi
”RUH HASTASI”
Neyzeni düşünüyorum
derdini anlatamadığını biliyorum
anlayamazlardı
istemezlerdi
simit yemeyen martı
memesi olmayan transeksüel
kadını olmayan erkeği düşünüyorum
ve Morphine-
The Saddest Song
dinliyorum
İstanbul’u düşünüyorum
Beyoğlu’nu Kadıköy’ü
B.paşayı Bağcıları
sonra
İzmir’i özlüyorum
ve
kafamı
şevklendiriyorum
ancak
katlanabiliyorum
bir uzun winston yakıp
yapacak bir şey yok
derdemez
götümü tavana verip
yatıyorum

İlkay Beyaz

Kasım 1989 İstanbul doğumluyum. Kaba alkolik adamlığı ve kaliteyi parasıyla ölçen bir babanın ve çocukları için her şeyi yapabilecek fil yürekli minnoş bir annenin üç çocuğundan ikincisiyim. İlkokulumu hala yaşamakta bulunduğum bıçkın semt ağbilerinin ve delikanlılarının sokak köşelerinde çekirdek çitleyip kola içtikleri Bayrampaşa'da okudum. 2006 yılında Ege Üniversitesini kazanıp İzmir'e taşındım ve bekar hayatıma başladım. Kadınlara müziğe şiire ve başkalarının gözünde pis şeyler olan düşkünlüğümü bu yıllarda harmanladım. İnsanlarla konuşmayı pek sevmediğimden yazmaya karar verdim. Yaklaşık üç yıldır şiir yazıyorum ve Edip abi gibi sadece şiir yazmak istiyorum. Bazı ölü şairleri, bazı ölü filozofları, ve bazı ölü müzisyenleri, ölü aşklarım kadar seviyorum. Ve İstanbul'dan nefret ediyorum!

CEVAP VER

Yorumunuzu yazın
Buraya isim yazın

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.