Felsefi Sorular ve İnsan Varlığı

Yeryüzüne fırlatılmış bir insan çığlığıdır felsefe. Neden mi? Çünkü insan varlığı ihtiras ve intiharlara gebedir her zaman. Günahkâr her insanın fısıldadığı her dua felsefenin kalbine iner ve oradan da yaşama sızar. Bu sızma esnasında yaradılış ise başlı başına bir serüvendir. Tanrı ne isterse olur. Bu yüzden kendini hiçe saymalısın. Varlığınla alay etmelisin. Zayıflığınla gurur duymalısın. İrkilme! Felsefe hep yanında olacaktır. Çünkü o bir kadındır.

Orgazm denilen şey de buradan palazlanır, o da felsefe-insan birlikteliğinden doğar. Bir güneş gibidir. Müzikal bir gecenin sonunda ellerinden tutar ve sana ninni söylemekten hiç çekinmez. Felsefe bu yüzden bir çocuk gibidir aslında. Seni hiç incitmez. Bu durum karşısında tedirginlik duymana gerek yok. Meraklanmaya da gerek yok. Ruhun ölüm karşısında ne yapabilir ki? Her sorunun bir cevabının bulunduğu evrende sen sadece bir ölümlüsün. Buradan baktığında anlayacaksın ki bu intiharın bir anlamı vardır. İntihar, ölümün isterik halidir. İntihar insana yakışandır. Felsefe, sıradan insanın intiharını ulular. Düşünceye sarılmamızın altında yatan bir diğer neden de budur. Düşünce hep ölümü çağırır.

Yaradılış…  Doğası gereği mistik bir yalandır. Aldatıcı bir gizemi içinde barındırır. Dünyalıların gözünde iki farklı yaradılış vardır: 1- Manevi, 2-Maddi. Kozmos ilahi gücünü bu ikilinin savaşımından alır ve toprağın kutsallığını bu yolla açıklar.

felsefe.sessizlik

Madde dünyası illüzyondur, sana cazip bir hayat sunuyormuş gibi görünür. Bunlar olurken tanrı daima tetiktedir. Kımıldar. Hareketten beslenen tek yaratıcıdır. Dünya planındaki devinim ona göre çöplüktür. Yozlaşmış istenç yüzeysel ve beceriksiz bir formdur. Ancak kürelerin hepsi böyle değildir. Atomların cirit attığı diğer yaşam alanları da pek tabii vardır. Ancak bu yaşam alanları ahlakın çöllerinde değil, yokluğun yemyeşil vadilerinde görünür. Neden mi? Çünkü her insan yaşamı bir hüsrandır. Her nefes gereksiz bir tapınmadır. Sezgilerin paramparça bırakıldığı bir ön sevişmedir. Bu yüzden günah olarak yazılmıştır. Ruhun amentüsü bu kanunlarla yürür.

Tüm kutsal kitaplarda bildirildiği gibi, acının uysallaştığı anlar vardır… Adam olduğun, felsefenin kollarında sarhoş kaldığın eşsiz dakikalar… Bir tutam esrarla hayatının değiştiği nadir vücutlar… Bunları herkes bilmez. İnsan sesi çöptür, okulsuz bir öğrencinin ilk alfabesinde gizlenmiş bir gözyaşı gibidir. Dedim ya sessizlik zaten bir ibadettir. Sonrası yine çıkmaz sokak. Sonrası özgürlüğün yapışık ikizi. Yani SEN. Öncesiz bir peygamberin ölüyle sevişmesi. Sessizlik burada başlar ve asla bitmez.

Şimdi bir nefes al… Bu sadece bir rüyaydı. İnancına sarılmayı bırak artık! O sensin… O ise sadece bir gölge.

Sonsuzluğun dile geldiği böylesi bir metafiziği düşle. Ne kadar da anlamsız değil mi boşluk? Ne kadar da kolay ölmek! İntiharın vicdanını sızlatan bir hayatı gözlemlemek ne kadar da acımasız! Bu sizce de haksızlık değil mi? Tanrıdan kopardığın hayatla yüzleşmen bu kadar zor mu? Evet, bir evsizsin sen. Yurtsuz bir derviş. İşte sana kıymetsiz bir ömrün ederi: HİÇ.

Hepimiz ondan geldik ama ona gitmiyoruz. Ne kadar da zor değil mi bunu hatırlamak. Unutma, kimsesiz olduğun günleri anımsa. Düş kuramadığın kâbuslara geri dönmek mi istiyorsun? Üzgünüm… Her düş aslında bir düşüştür.

Varlık hiç bu kadar böbürlenmemişti. Sinmiş ve sümsük bir insanın son isteğinde bile bu kadar can bulmamıştı. O ne zaman bir inanç haline geldi? Nicedir suskundu. Halini soran yoktu. Güneşi selamlayan her canlı ona küfrederdi. Şimdi ne oldu da şımarık bir velet halini aldı. Varlığın ölümcül şakalarından bıkmadın mı? Görmüyor musun seninle alay ediyor!

Varlığın saltanatı, iştahı tatmin olmamış bir fahişe edasıyla ortalarda dolanıyor. Cehenneme çok az kaldı. Yorgunluğun ve serzenişin bu sebepten.

Peki neden? Tabii senin yüzünden…

Acının sonlandığı yeri hatırlıyor musun? Hani her yanından ilham suları akıyordu, inançlı insanların duaları ruhunu zehirliyordu. Ritimsiz duygularla aklına hangi varoluşlar düşmüştü o zaman? Hangi ülkeydi burası? Hangi zamana aitti? Hatırlarsan aynen şunları söylemiştin: Neden ışıktan uzak tüm çocuklar.”

Anlamış olmalısın ki her soru karanlığa açılan bir kapıydı. Tam da varlığın anlam kazanmaya başlamışken ağlamaya koyulmuştun. Tıpkı melekler gibi gözyaşlarından çiçekler tomurcuklanıyordu.

Sorular hep senleydi. Sorular tanrıdan koparılmış yakarışlardı. Bütün bunlar yetmiyormuş gibi, cevaplarını alamadığın o deli edici sessizliğin içinde debelendin durdun. İşte bu yüzden sen sen değilsin. Sen tanrıdan kopan küçük bir atomun son sözlerisin. Bu maksatla yaratıldın, sadece cevapsız sorular için…

Yaşadıklarından sonra… Nasıl hissediyorsun? İyi mi? Emin misin? İyi hissetmek diye bir şey yoktur. Görünen o ki tek iyi hisseden tanrı. Gururlu ve sevecen bir yaratıcıdır o. Bizden sadece ibadet mi bekler? Hayır! Tanrı senden kendisinin bilinmesini istiyor hatta bunu senden dileniyor.

Planlar, amaçlar, adanmışlık, fedakârlık, körlük ve teslimiyet. Hepsi senin hizmetinde artık… Kaderin seni bekliyor. Tüm sadeliğiyle.

Hâlbuki ki tanrının senin için ne planları vardı? Korkmuştun ve yalnızdın. Evrenin tüm sorularıyla baş başa kalan sen tam bir müptelaydın. Çaresizdin. Yoksundun, yoksuldun. Yurtsuzdun. Kimsesizdin. Yeryüzüne fırlatıldığından beri bu haldesin. Sadece farkında değildin.

Artık farkındasın ve biliyorsun;

FARKINDA OLMAK ZATEN YALNIZ KALMAK DEMEKTİ.

 

Can Murat Demir

Bunlara da göz atmak isteyebilirsiniz: 
Ah Felsefe Sen Bir Kadınsın!
Gökyüzü ve İstekleri

Editör (CMD)
Editör (CMD)http://www.felsefehayat.net
Yazılarını Mavi Melek Edebiyat Topluluğu, Düşünbil gibi dergilerde yayınlama fırsatı buldu. FOL Kitap öncülüğünde bazı kitapların hazırlanmasında görev aldı. Bu kitaplardan bazıları "Sorunsallıkta Yaşamak", Jan Patočka, Plotinos, "Tanrı, Ruh ve Mit", Henri Bergson. 2009 yılından bu yana felsefehayat.net'in (kurucu) editörlüğünü sürdürmektedir.

POPÜLER BAŞLIKLAR

2 YORUMLAR

  1. Dünyaya fırlatılan insanın yaşadığı büyük bocalama evresi. Mutlak bir “öz” arayışı. Cevapsız soruların arasında hissettiği kaos. Metafizik bir güce inanma ihtiyacından doğan ve asla tamamlanamayan eksiklik. Tüm bunların arasında tek bir kurtuluş kapısı olan FELSEFE.. Cömert memesiyle bizi emzirip doyurmaya hazır.

    • Nietzsche okuduğun belli.. Dilin zehir gibi :) Ama her şeyde olduğu gibi felsefe de de ölümcül olanı ayırt etmeli ve ona eğilmeliyiz. Dediğin gibi felsefe bir nimet. Bir ara saplantı gibiydi bende: “Nietzsche gibi yazmalıyım ve hissetmeliyim” diyordum, ah felsefe! Beni tekrardan yaratan kaygan, tehlikeli şey!

      Şimdilerde sadece O’na aitim.. Ve bu büyük bir haz!

      Teşekkürler Sevgili Yağmur

CEVAP VER

Lütfen yorumunuzu giriniz!
Lütfen isminizi buraya giriniz

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

DİĞER YAZILAR

REKLAM

Dahası - Ötekiler - BAŞKASI

İsyana Dair

Belki de en çok, büyük alegorik romanı Veba ile tanınan ve Edebiyat Nobel Ödülü sahibi olan Albert Camus (1913–1960), komünist anlamda “ihtilale” değil, yazarın...

Keşfe Keder

Yeniden keşfetmeyi hiç unutmadı Jerzy. Ona unutturamadılar. Çünkü her harekete geçmeden önce yeniden keşfetti. Bir sözden önce, bir keşiş saygısında ve bir dere akışında...

Commentariolus

Nicholas Copernicus (1473-1543) ,Polonya’da doğdu, babası Thorn şehrinde Hansa Birliği4 üyesi, zengin bir tüccar ve memurdu. Kendi dönemindeki birçok âlim gibi İtalya’ya giderek Bologna’da...

The Sixth Sense

The Sixth Sense: Ölümün soğukluğunu ve bu soğukluğu resmeden nadir yapıtlardan biri… Bir psikiyatr ve sorunlu bir çocuk arasındaki ilişkiden çok daha fazlasını anlatan bu...

Paris’te Antik Eserler

Yunan sanatkârlarının yarattıklarını bir Fransız elde silah alıp götürebilir. Paris'in göbeğine, Seine nehrinin yanına; Eline geçirdi bu anıtları parlak, Saray gibi muhteşem müzelere koyarak, Gösterebilir şaşkın bakan vatandaşlarına! Fakat bu...

Küçük Günışığım

küçük günışığım sensiz ruhsuzum gölgem bile yok sokaklarda küçük günışığım aşkımın bekçisi varoluşum sensiz anlamsızım nefes alamam tenin yokken küçük günışığım hayatım ellerinde ben seninim o yataktayken gezinen dudaklarım dokunan ellerim cennetini ararken ben hep seni düşlerim küçük günışığım bırakma sakın sensizken...

Dengesizlik ve Ruh Sirkülasyonu

Z. A. : Ani kararlar veriyor musun hiç? İniş-çıkışların oluyor mu? Oluyordur mutlaka, buna dayanarak da beni anlayabileceğini düşünüyorum. Garip olan patolojik olması. İşte...

Işığın Yolu Karanlığa Serilir

tanımadığım sokaklar şahittir geceleri taşıdığım anlara konuşmak için geç kalınmış sözler yerlerinde değil ilk defa uykuya anlatılan masallar akılda kaldıkça uzar olmuş korkular kahramanları kadarmış aslında gülüşlerinde yer buldukça çocukların gezindiğim sokaklardan sıyrılıp...

Kuzgun

Bir zamanlar kasvetli bir geceyarısı, unutulmuş eski bilgilerin Tuhaf ve antika ciltleri üzerine düşünüyordum, Yorgun ve sıkıntılı Uyumak üzereydim, neredeyse başım düşüyordu ki, Bir tıkırtı geldi birden, sanki...