Bir buluttu gözlerin,
Uyanışın titretiyordu gözlerimi.
Gölgeye bulanmış rüzgârı sarıyordun kanatlarınla.
Gökyüzünün aydınlık düşünden kaçıyorduk.
Bulutlar beyazdı akşamları.
Gün içine girmek için delerler duvarları,
Hep bir gölgeyi kovalardım.
Közlenmiş güneşlerden bir şeyler umut ederdim.
Umutsuz, hayalsiz bir vücudun sessizliğindeyim.
Güzellikler, sularda yansıyordu yüzüne

Mavi umutları parçalıyordu gözüm,
Bırakıp gitmek bu limanı o kadar da kolay değil,
Duraksayan hep aynı sesti,
Kâğıda yazılan hep aynı addı.
Rıhtımlarda çıkarılanlar…
Lamba ve…
Başucumdan alınmış masallardı.
Her gece, sessiz bir çığlık fırlatıyordu odamdan,
Günün sonunda, kalplerimiz, aynı adımla keşfediliyordu.
Yankılar,
Hep masada kalıyordu.
Ve yeniden, titreşen o pencerede,
Kuşun ötüşüyle ürperirdin.
Gece soğuktu.
Taşların yansımasıydı toplanmış sesler,
Ve rüzgâr, çaresizliğin tek melodisi…
Adsız bir kayıktı…

Ferdi Akbaş

CEVAP VER

Yorumunuzu yazın
Buraya isim yazın

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.