İnsanlar eskirken sokak köşelerinde
Çimler yeşeriyordu kaldırım taşları arasından
Kendine hakim olamayan yalnızlıklar çökerken zihinlere
Kuyulardan çekilen geceler yakıyordu kibrit çöplerini

Bir ampülün cızırtısı yankılanırken bir bodrum katında
Şehrin en huzurlu fahişesi naaralar bırakıyordu sokaklara
Uyumayan bilinçaltı küfürler ederken zincirlerine
Bir çingene gelip sigarasını söndürüyordu sabahın keşmekeşine

Dikişleri sökülmüş bir akşamüstünde
Ölüme kuruluyordu çalar saatler.
Buz kesilirken ruhlar bir yangın yerinde
Ölüler ağlıyordu yeryüzüne

Gecekonduların akan damlarında
kefenlere sarılıyordu sigaralar
Boşluklar yutarken sokak lambalarını
Yaşlı ölüler fısıldıyordu limanlara.

Ferid Taş

1 Yorum

CEVAP VER

Yorumunuzu yazın
Buraya isim yazın

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.